ஒரு அழகான கிராமத்தில் மலர்விழி என்ற பெண் இருந்தாள். அவள் கண்கள் தாமரை மலர்களைப் போல மென்மையாக இருக்கும். மலர்விழி மிகவும் அமைதியானவள், ஆனால் அவளது புன்னகை அந்த ஊரையே அழகாக்கும். ஒரு நாள் இரவு, வானத்தில் சந்திரன் மிகவும் பிரகாசமாகத் தெரிந்தது. அந்த நிலவைப் பார்த்த ஒரு சிறுவன், 'நிலவே, நீ ஏன் இவ்வளவு அழகாக இருக்கிறாய்?' என்று கேட்டான்.
அப்போது அந்தச் சிறுவன் ஒரு விசித்திரமான விஷயத்தைக் கவனித்தான். நிலவு பிரகாசமாகத் தெரிந்தாலும், அது மலர்விழியின் முகத்தைப் போல அவ்வளவு மென்மையாக இல்லை. நிலவு எல்லா இடங்களிலும், எல்லா கண்களிலும் தெரிந்து கொண்டு தன்னைத் தானே பெருமைப்படுத்திக் கொள்வது போல இருந்தது. ஆனால் மலர்விழி, தன் அழகை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல், ஒரு மெல்லிய புன்னகையோடு அமைதியாகத் தன் வேலைகளைச் செய்துகொண்டிருந்தாள்.
நிலவு தன் வெளிச்சத்தால் உலகத்தையே ஆக்கிரமிக்க முயன்றது. ஆனால் மலர்விழியின் அழகு, அவள் மற்றவர்களின் கண்களுக்குத் தெரியாமல் மறைந்திருக்கும் அந்தத் தனித்துவமான அமைதியில்தான் இருந்தது. நிலவு மெல்லத் தன் வெளிச்சத்தைக் குறைத்துக் கொண்டு, மேகங்களுக்குப் பின்னால் ஒளிந்து கொள்ளத் தொடங்கியது. அப்போதுதான் நிலவுக்குப் புரிந்தது: ஒருவரின் உண்மையான அழகு, எல்லாரும் பார்ப்பதற்காகத் தம்பட்டம் அடிக்காமல், ஒரு ரகசியமான மென்மையாக இருப்பதே சிறந்தது என்று.
