ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಲರ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗಿ ಇದ್ದಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಮಲದ ದಳಗಳಂತೆ ಮೃದುವಾಗಿದ್ದವು. ಒಂದು ರಾತ್ರಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರನು ತುಂಬಾ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು. ಕವಿನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ಆಕಾಶವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, 'ಚಂದ್ರನೇ, ನೀನು ಎಷ್ಟು ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ!' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
ಆದರೆ ಕವಿನ್ ಒಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದನು. ಚಂದ್ರನು ಎಲ್ಲರೂ ತನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಮೆಚ್ಚಬೇಕು ಎಂದು ಹಠ ಹಿಡಿದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬೆಟ್ಟ ಮತ್ತು ನದಿಗಳ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಬೆಳಕನ್ನು ಚೆಲ್ಲುತ್ತಾ, 'ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ!' ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮಲರ್ ತನ್ನ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ ಅತ್ಯಂತ ಶಾಂತವಾಗಿ ಮತ್ತು ವಿನಯದಿಂದ ಅಲ್ಲಿಂದ ಸಾಗಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳು ತನ್ನ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಚಂದ್ರನ ಅಬ್ಬರದ ಬೆಳಕಿಗಿಂತ ಮಲರ್ನ ಶಾಂತ ಸೌಂದರ್ಯ ಹೆಚ್ಚು ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಕವಿನ್ ಅರಿತನು. ನಿಜವಾದ ಸೌಂದರ್ಯವು ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡುವಂತಿರಬಾರದು, ಅದು ಒಂದು ಮೃದುವಾದ ರಹಸ್ಯದಂತೆ ಇರಬೇಕು ಎಂದು ಚಂದ್ರನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ ಚಂದ್ರನು ಮೋಡಗಳ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತು ಮೃದುವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಲು ಕಲಿತನು.
