ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മലർ എന്നൊരു പെൺകുട്ടി ഉണ്ടായിരുന്നു. താമരപ്പൂക്കളെപ്പോലെ മൃദുവായ കണ്ണുകളും മനോഹരമായ പുഞ്ചിരിയും അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു രാത്രിയിൽ, ആകാശത്ത് പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ ഉദിച്ചുയർന്നു. വളരെ തിളക്കമുള്ളതായിരുന്നു ആ ചന്ദ്രൻ. കവിൻ എന്ന ഒരു ബാലൻ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു, 'ചന്ദ്രാ, നീ എത്ര മനോഹരമായിരിക്കുന്നു!'
എന്നാൽ കവിൻ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചു. ചന്ദ്രൻ എല്ലാവരും തന്നെ കാണണമെന്ന് നിർബന്ധം പിടിക്കുന്നത് പോലെ തിളങ്ങുകയായിരുന്നു. എല്ലാ മലനിരകളിലും പുഴകളിലും ചന്ദ്രൻ തന്റെ പ്രഭ പരത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. എന്നാൽ മലർ അരികിലൂടെ നടന്നുപോകുമ്പോൾ, അവൾ ആരുടെയും ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റാൻ ശ്രമിക്കുന്നില്ലായിരുന്നു. അവൾ വളരെ ശാന്തമായും ലളിതമായും തന്റെ വഴിക്ക് നടന്നു.
ചന്ദ്രന്റെ തിളക്കത്തേക്കാൾ മലറിന്റെ സൗന്ദര്യം അവളുടെ ആ ശാന്തതയിലായിരുന്നു എന്ന് കവിൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. എല്ലാവരും കാണാൻ വേണ്ടി ആർത്തുവിളിക്കാതെ, ഒരു രഹസ്യം പോലെ നിലനിൽക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ സൗന്ദര്യമെന്ന് ചന്ദ്രൻ മനസ്സിലാക്കി. അതോടെ ചന്ദ്രൻ മേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന് കൂടുതൽ സൗമ്യമായി പ്രകാശിക്കാൻ തുടങ്ങി.
