ఒక అందమైన గ్రామంలో ఇలారా అనే అమ్మాయి ఉండేది. ఆమె చాలా చక్కగా చిత్రాలు వేసేది. ఇలారాకు జూలియన్ అనే యువకుడిపై ఎంతో ప్రేమ ఉండేది. జూలియన్ తన కుటుంబ బాధ్యతల కోసం ఊరు విడిచి వెళ్తున్నప్పుడు, ఇలారా చేతులు పట్టుకుని, 'భయపడకు ఇలారా, నేను నీ కోసం మళ్ళీ తిరిగి వస్తాను' అని ధైర్యం చెప్పాడు.
కొన్ని నెలలు గడిచాయి, కానీ జూలియన్ ఇంకా తిరిగి రాలేదు. గ్రామంలోని ప్రజలు ఇలారా గురించి రకరకాలుగా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టారు. 'ఆమె ఎవరి కోసమో ఎదురుచూస్తూ సమయాన్ని వృథా చేస్తోంది' అని వెటకారం చేశారు. మొదట ఇలారా చాలా సిగ్గుపడి, తల దించుకుని నడిచేది. ప్రజల మాటలు ఆమెను చాలా బాధపెట్టాయి.
కానీ ఒక రోజు ఇలారా తనలో తాను ఇలా అనుకుంది, 'నన్ను ధైర్యంగా ఉండమని చెప్పిన వ్యక్తి నన్ను వదిలి వెళ్ళిపోయాడు, అటువంటప్పుడు ఈ ఊరి మనుషుల మాటలకు నేను ఎందుకు సిగ్గుపడాలి?'
ఆ క్షణం నుండి ఇలారాలో మార్పు వచ్చింది. ఆమె తల ఎత్తుకుని నడవడం మొదలుపెట్టింది. ప్రజల మాటల గురించి ఆలోచించడం మానేసి, తన చిత్రలేఖనంలో నిమగ్నమైంది. తన ప్రేమలో ఉన్న నిజాయితీ ఆమెకు తెలుసు. ప్రజల విమర్శలు ఆమె ఆత్మవిశ్వాసాన్ని దెబ్బతీయలేకపోయాయి.
