ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಇಲಾರ ಎಂಬ ಹುಡುಗಿ ಇದ್ದಳು. ಅವಳು ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ ಜೂಲಿಯನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನ ಮೇಲೆ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿಯಿತ್ತು. ಜೂಲಿಯನ್ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಕೆಲಸಗಳಿಗಾಗಿ ಊರನ್ನು ಬಿಡಬೇಕಾದಾಗ, ಇಲಾರನ ಕೈ ಹಿಡಿದು, 'ಹೆದರಬೇಡ ಇಲಾರ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಮರಳಿ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿದನು.
ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು, ಆದರೆ ಜೂಲಿಯನ್ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಹಳ್ಳಿಯ ಜನ ಇಲಾರನ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರು. 'ಅವಳು ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾ ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ' ಎಂದು ಲೇವಡಿ ಮಾಡಿದರು. ಮೊದಲು ಇಲಾರ ತುಂಬಾ ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ಸಂಕಟದಿಂದ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಜನರ ಮಾತುಗಳು ಅವಳ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೋಯಿಸಿದವು.
ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ ಅವಳು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಯೋಚಿಸಿದಳು, 'ನನಗೆ ಧೈರ್ಯವಾಗಿರು ಎಂದು ಹೇಳಿದವನೇ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ, ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಈ ಜನರ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ನಾನು ಯಾಕೆ ನಾಚಿಕೆಪಡಬೇಕು?' ಅಂದಿನಿಂದ ಇಲಾರ ಬದಲಾದಳು. ಅವಳು ಜನರ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಹೆದರದೆ ತನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಳು. ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಮೇಲೆ ಅವಳಿಗೆ ನಂಬಿಕೆಯಿತ್ತು. ಜನರ ವದಂತಿಗಳು ಅವಳ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.
