ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளவேனில் என்ற ஒரு பெண் இருந்தாள். அவள் ஒரு ஓவியக் கலைஞர். அவளுடைய உலகம் வண்ணங்களால் நிறைந்திருந்தது. அவளுக்குக் கவின் என்ற இளைஞன் மீது மிகுந்த அன்பு இருந்தது. அவர்கள் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் துணையாக இருப்போம் என்று உறுதியளித்திருந்தனர். ஆனால், ஒரு எதிர்பாராத சூழலில் கவின் தனது குடும்பப் பொறுப்புகளுக்காக ஊரை விட்டுப் பிரிந்து செல்ல வேண்டியிருந்தது. அவன் கிளம்பும் போது, இளவேனிலிடம், 'பயப்படாதே, நான் உனக்காக மீண்டும் வருவேன், நம் காதல் உண்மையானது' என்று தைரியம் கூறினான்.
சில மாதங்கள் கழிந்தன. கவின் இன்னும் திரும்பவில்லை. ஊர் மக்கள் இளவேனிலைப் பற்றித் தவறாகப் பேசத் தொடங்கினர். 'அவள் யாரோ ஒருவருக்காகக் காத்திருக்கிறாளே, அவளுக்குத் துணையில்லை' என்று கிண்டல் செய்தனர். இளவேனில் முதலில் மிகவும் வெட்கப்பட்டு, தலைகுனிந்து போனாள். மற்றவர்கள் பேசுவதைக் கேட்டு அவள் மனதிற்குள் மிகுந்த வருத்தம் felt செய்தாள். ஆனால், ஒரு நாள் அவள் கண்ணாடி முன் நின்று தன்னைத் தானே கேட்டுக் கொண்டாள்: 'என்னைத் தைரியமாக இரு என்று சொன்னவன் என்னை விட்டுப் பிரிந்துவிட்டானே, அவன் கொடுத்த நம்பிக்கையை நான் இழந்தால், இந்த ஊர் மக்களின் பேச்சைக் கண்டு நான் ஏன் பயப்பட வேண்டும்?'
அன்று முதல் இளவேனில் தலைகுனியவில்லை. அவள் தன் ஓவியங்களை இன்னும் அழகாக வரையத் தொடங்கினாள். மக்களின் வதந்திகள் அவளைத் தடுத்தபாடில்லை. உண்மையான அன்பும், கொடுத்த வாக்கையும் காப்பாற்றிய ஒருவனுக்காகத் காத்திருப்பதில் அவளுக்குத் தவறில்லை என்று அவள் உணர்ந்தாள். அவளது தைரியம் அவளது முகத்தில் தெரிந்தது.
