ఒక అందమైన గ్రామంలో మాయ మరియు ఆమె భర్త రామ్ నివసించేవారు. ఒకరోజు మాయ మనసులో ఒక చిన్న బాధ మొదలైంది. తన స్నేహితురాలితో జరిగిన చిన్న గొడవ వల్ల ఆమె చాలా అశాంతిగా ఉంది. ఆ బాధను ఎవరికీ చెప్పకూడదని మాయ నిర్ణయించుకుంది. 'నేను దీన్ని దాచిపెడితే, అది తనంతట తానుగా తగ్గిపోతుంది' అని ఆమె అనుకుంది.
కానీ, మాయ ఆ బాధను ఎంతగా దాచాలని ప్రయత్నించినరో, అది ఆమె మనసులో అంతగా భారంగా మారింది. ఆమె ముఖంలో నవ్వు మాయమైపోయింది. రామ్ ఆమెలో మార్పును గమనించాడు. ఒకరోజు సాయంత్రం అతను మాయ దగ్గరకు వచ్చి, 'మాయా, ఏమైంది? ఎందుకు అంత మౌనంగా ఉన్నావు?' అని ప్రేమగా అడిగాడు. మాయ మొదట చెప్పలేదు, కానీ రామ్ ఆమె చేతిని పట్టుకుని, 'బాధను పంచుకుంటే అది తగ్గుతుంది, దాస్తే అది పెరుగుతుంది' అని చెప్పాడు.
చివరికి, మాయ తన మనసులోని బాధను రామ్ తో పంచుకుంది. ఆమె మాట్లాడటం మొదలుపెట్టగానే, ఆమె మనసులోని భారం క్రమంగా తగ్గిపోయింది. ఒక ఊట (Spring) నుండి నీరు నిరంతరం ప్రవహిస్తూ కొత్త నీటితో నిండినట్లుగా, ఆమె బాధను పంచుకోగానే ఆమె మనసు తేలికపడింది. దాచాలని ప్రయత్నించినప్పుడు ఆ బాధ పెరిగింది, కానీ పంచుకున్నప్పుడు అది కరిగిపోయింది.
