ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளவேனில் மற்றும் கதிர் என்ற தம்பதியினர் வாழ்ந்து வந்தனர். இளவேனில் மிகவும் அமைதியானவள், ஆனால் ஒரு நாள் அவள் மனதிற்குள் ஒரு சிறிய கவலை உருவானது. அது அவளது அன்புக்குரிய ஒருவரிடம் ஏற்பட்ட சிறு மனக்கசப்பு. அந்த வருத்தத்தை யாரிடமும் சொல்லாமல், தனக்குள்ளேயே பூட்டி வைத்துக்கொள்ள இளவேனில் முடிவு செய்தாள். 'யாரிடமும் சொல்லக்கூடாது, அப்போதுதான் இது சரியாகிவிடும்' என்று அவள் நினைத்தாள்.
ஆனால், அவள் அந்தத் துயரத்தை வெளியே சொல்லாமல் மறைக்க முயன்றபோது, அது அவளுக்குள் ஒரு பெரிய பாரமாக மாறியது. அவள் கதிரிடம் பேசும் போது கூட முகம் வாடி இருந்தது. கதிர் அவளிடம் அன்பாகக் கேட்டான், 'இளவேனில், என்னாச்சு? ஏன் இவ்வளவு அமைதியாக இருக்கிறாய்?' என்று. அவள் முதலில் மறுத்தாள். ஆனால், கதிர் அவளது கைகளைப் பிடித்து, 'உன் வருத்தத்தைப் பகிர்ந்து கொண்டால் அது குறையும், மறைத்தால் அது வளரும்' என்று மென்மையாகச் சொன்னான்.
கதிர் கேட்டவுடன், இளவேனில் தன் மனதிலிருந்த பாரத்தை கொட்டினாள். அவள் அழத் தொடங்கியபோது, அவளது உள்ளத்தில் இருந்த அந்த வலி மெல்ல மெல்லக் குறைந்துவிட்டது. ஒரு ஊற்றுநீரைத் தடையின்றி வெளியே எடுத்தால் எப்படி நீர் குறையாமல் புதிய நீர் வந்து கொண்டே இருக்குமோ, அதுபோல தன் வருத்தத்தைப் பகிர்ந்துகொண்டபோது அவளது மனக்கவலை மறைந்து போனது. அவளது துயரம் மறைக்க முயன்றபோது பெருகியது, ஆனால் பகிர்ந்தபோது கரைந்து போனது.
