ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മായയും അവളുടെ ഭർത്താവ് രാഹുലും താമസിച്ചിരുന്നു. ഒരു ദിവസം മായയുടെ മനസ്സിൽ വലിയൊരു വിഷമം ഉണ്ടായി. ഒരു സുഹൃത്തുമായുണ്ടായ ചെറിയൊരു പിണക്കമായിരുന്നു അത്. ആ സങ്കടം ആരോടും പറയരുത് എന്ന് മായ തീരുമാനിച്ചു. 'ഞാൻ ഇത് ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചാൽ തനിയെ മാറിക്കോളും' എന്ന് അവൾ കരുതി.
എന്നാൽ, മായ ആ വിഷമം പുറത്തുപറയാതെ ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, അത് അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ ഭാരമായി മാറി. അവൾ പഴയതുപോലെ സന്തോഷവതിയായിരുന്നില്ല. രാഹുൽ അവളുടെ മാറ്റം ശ്രദ്ധിച്ചു. ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം അവൻ ചോദിച്ചു, 'മായേ, നിനക്ക് എന്താണ്? എന്തോ ഒരു വിഷമം നിന്റെ മുഖത്തുണ്ട്.' മായ ആദ്യം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ രാഹുൽ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു പറഞ്ഞു, 'നിന്റെ സങ്കടം പങ്കുവെച്ചാൽ അത് കുറയും, ഒളിപ്പിച്ചാൽ അത് കൂടും.'
ഒടുവിൽ മായ തന്റെ സങ്കടം മുഴുവൻ രാഹുലിനോട് പറഞ്ഞു. അവൾ സംസാരിക്ക തുടങ്ങിയപ്പോൾ, അവളുടെ ഉള്ളിലെ ഭാരം പതുക്കെ കുറഞ്ഞു വന്നു. ഒരു നീരുറവയിൽ നിന്ന് വെള്ളം ഒഴുകിപ്പോകുമ്പോൾ പുതിയ വെള്ളം വരുന്നതുപോലെ, അവളുടെ സങ്കടം പങ്കുവെച്ചപ്പോൾ മനസ്സ് ശാന്തമായി. ഒളിച്ചുവെക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ അത് വർദ്ധിച്ചു, എന്നാൽ പങ്കുവെച്ചപ്പോൾ അത് അപ്രത്യക്ഷമായി.
