ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಯಾ ಮತ್ತು ಅವಳ ಪತಿ ರವಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ ಮಾಯಾಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನೋವು ಉಂಟಾಯಿತು. ಅವಳ ಆತ್ಮೀಯ ಗೆಳತಿಯೊಂದಿಗೆ ನಡೆದ ಸಣ್ಣ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯವೇ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ಆ ನೋವನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಸದೆ ತನ್ನಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಮಾಯಾ ನಿರ್ಧರಿಸಿದಳು. 'ನಾನು ಇದನ್ನು ಮರೆಮಾಚಿದರೆ ಇದು ತಾನಾಗಿಯೇ ಮಾಯವಾಗುತ್ತದೆ' ಎಂದು ಅವಳು ಭಾವಿಸಿದಳು.
ಆದರೆ, ಮಾಯಾ ಆ ನೋವನ್ನು ಮರೆಮಾಚಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಷ್ಟೂ, ಅದು ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಭಾರವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿತು. ಅವಳು ಮೌನಿಯಾದಳು, ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು ಮಾಯವಾಯಿತು. ರವಿ ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದನು. ಒಂದು ದಿನ ಅವನು ಮೃದುವಾಗಿ ಕೇಳಿದನು, 'ಮಾಯಾ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ? ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ಮೌನವಾಗಿದ್ದೀಯ?' ಮಾಯಾ ಮೊದಲು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದಳು, ಆದರೆ ರವಿ ಅವಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು, 'ನೋವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡರೆ ಅದು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ, ಮರೆಮಾಚಿದರೆ ಅದು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
ಕೊನೆಗೆ ಮಾಯಾ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ನೋವನ್ನು ರವಿಯ ಬಳಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡಳು. ಅವಳು ಮಾತನಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಾಗ, ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾರವು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಾ ಬಂದಿತು. ಒಂದು ನೀರಿನ ಸೆಲೆ (Spring) ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹರಿಯುವಾಗ ಹೇಗೆ ಹೊಸ ನೀರು ಬಂದು ತುಂಬುತ್ತದೆಯೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಅವಳು ತನ್ನ ನೋವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡಾಗ ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಹಗುರವಾಯಿತು. ಮರೆಮಾಚಲು ಹೋದಾಗ ನೋವು ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು, ಹಂಚಿಕೊಂಡಾಗ ಅದು ಕರಗಿ ಹೋಯಿತು.
