ఒక అందమైన గ్రామంలో రాము మరియు సీత అనే దంపతులు ఉండేవారు. రాము ఒక గొప్ప శిల్పి, కానీ అతనికి ఒక అలవాటు ఉంది; ఏ విషయాన్నైనా ఆలోచించకుండా తొందరపడి నిర్ణయాలు తీసుకోవడం.
సీత వద్ద ఆమె వంశపారంపర్యంగా వచ్చిన ఒక విలువైన వజ్రపు హారం ఉండేది. అది ఆమెకు చాలా ఇష్టమైనది. ఒకరోజు, ఒక వ్యాపారి గ్రామానికి వచ్చాడు. అతను రాముతో చాలా మృదువుగా మాట్లాడుతూ, ఆ వజ్రంతో ఒక అద్భుతమైన శిల్పం చెక్కితే ప్రపంచమంతా గుర్తిస్తుందని నమ్మించాడు. సీతను అడగకుండానే, రాము ఆ వజ్రాన్ని అతనికి ఇచ్చేశాడు.
కొన్ని రోజుల తర్వాత, ఆ వ్యాపారి కనిపించకుండా పోయాడు. వజ్రం కూడా పోయింది. సీత బాధతో కళ్లు ఎర్రబడి ఏడుస్తూనే ఉంది. రాము కూడా చాలా బాధపడ్డాడు, కానీ ఆ బాధ తన తప్పును తెలుసుకోవడం వల్ల వచ్చిందా లేక వస్తువు పోయినందుకు వచ్చిందా అనేది అర్థం కాలేదు.
అప్పుడు గ్రామంలోని ఒక పెద్దాయన ఇలా అన్నాడు, 'రామా, నీ కళ్లు ఆ వజ్రం అందాన్ని చూశాయి కానీ, దాని విలువను మరియు ఆ వ్యాపారి మోసాన్ని చూడలేకపోయాయి. ఇప్పుడు నీ తప్పును గ్రహించకుండా నువ్వు ఏడుస్తున్నావు, దీనివల్ల ఏం లాభం?'
రాము తన తప్పును తెలుసుకున్నాడు. కేవలం కళ్లతో చూడటం వేరు, వివేకంతో చూడటం వేరు అని గ్రహించాడు.
