ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோவும் நிலாவும் தம்பதியராக வாழ்ந்து வந்தனர். இளங்கோ ஒரு திறமையான சிற்பி, ஆனால் அவனுக்கு ஒரு சிறிய குறை இருந்தது; எதையும் யோசிக்காமல் அவசரப்பட்டு முடிவெடுப்பது. ஒருமுறை, நிலா ஒரு விலைமதிப்பற்ற வைரக் கல்லைத் தனது ஆபரணத்தில் பதித்து வைத்திருந்தாள். அது அவளது குடும்பப் பாரம்பரியம்.
ஒரு நாள், ஒரு வழிப்போக்கன் வந்தான். அவன் மிகவும் கனிவாகப் பேசினான். அவனது கண்கள் மின்னின. இளங்கோ அவனது பேச்சில் மயங்கி, நிலாவிடம் ஆலோசிக்காமல், அந்த வைரக் கல்லை ஒரு புதிய சிற்பத்திற்குப் பயன்படுத்தலாம் என்று கூறி அவனிடம் கொடுத்துவிட்டான். நிலா தடுத்தும் அவன் கேட்கவில்லை.
சில நாட்கள் கழித்து, அந்த வழிப்போக்கன் காணாமல் போனான். வைரமும் இல்லை, சிற்பமும் இல்லை. நிலாவின் கண்கள் கண்ணீரால் சிவந்து போயின. அவளது சோகம் தாங்க முடியாமல் அவள் அழுதபோது, இளங்கோவும் வருத்தப்பட்டான். ஆனால், அவனது வருத்தம் அவனது தவறை உணர்ந்ததினால் வந்ததா அல்லது இழப்பினால் வந்ததா என்பது தெரியவில்லை.
அப்போது ஊர் பெரியவர் ஒருவர் சொன்னார், 'இளங்கோ, நீ அந்த வைரத்தைப் பார்த்தபோது அதன் மதிப்பைத் தெரிந்து கொள்ளவில்லை. உன் கண்கள் அதன் அழகைப் பார்த்தனவே தவிர, அதன் முக்கியத்துவத்தை உணரவில்லை. இப்போது அந்தத் தவறை உணராமல் நீ வருந்துவது எதற்குக்?'
இளங்கோ தன் தவறை உணர்ந்தான். வெறும் கண்களால் பார்ப்பது வேறு, விவேகத்துடன் பார்ப்பது வேறு என்பதை அவன் புரிந்து கொண்டான்.
