ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മാധവനും മീരയും താമസിച്ചിരുന്നു. മാധവൻ ഒരു മിടുക്കനായ ശില്പിയായിരുന്നു, എന്നാൽ അവന് ഒരു കുഴപ്പമുണ്ടായിരുന്നു; കാര്യങ്ങൾ ആലോചിക്കാതെ പെട്ടെന്ന് തീരുമാനമെടുക്കുന്ന സ്വഭാവം.
മീരയുടെ പക്കൽ തലമുറകളായി കൈമാറി വന്ന ഒരു വിലയേറിയ പവിഴമാല ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, ഗ്രാമത്തിലേക്ക് വന്ന ഒരു വ്യാപാരി മാധവനോട് വളരെ മാന്യമായി സംസാരിച്ചു. ആ പവിഴം ഉപയോഗിച്ച് ഒരു വലിയ ശില്പം നിർമ്മിച്ചാൽ അത് ലോകപ്രശസ്തമാകുമെന്ന് അയാൾ പറഞ്ഞു. മീരയോട് ചോദിക്കാതെ, ആ പവിഴം അയാൾക്ക് നൽകാൻ മാധവൻ തീരുമാനിച്ചു.
ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു, പക്ഷേ വ്യാപാരി തിരിച്ചുവന്നില്ല. പവിഴവും നഷ്ടപ്പെട്ടു. മീരയുടെ കണ്ണുകൾ സങ്കടം കൊണ്ട് ചുവന്നുതുടുത്തു. അവളുടെ കരച്ചിൽ കണ്ട് മാധവനും വിഷമിച്ചു. എന്നാൽ, മാധവന്റെ വിഷമം തന്റെ തെറ്റ് തിരിച്ചറിഞ്ഞതാണോ അതോ നഷ്ടപ്പെട്ടതിലുള്ള സങ്കടമാണോ എന്ന് ആർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു.
അപ്പോൾ ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു മുതിർന്നയാൾ പറഞ്ഞു, 'മാധവാ, ആ പവിഴത്തിന്റെ തിളക്കം കാണാൻ നിന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് കഴിഞ്ഞു, പക്ഷേ അതിന്റെ മൂല്യം മനസ്സിലാക്കാൻ നിന്റെ ബുദ്ധിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. ഇപ്പോൾ നിന്റെ തെറ്റ് തിരിച്ചറിയാതെ നീ കരയുന്നത് എന്തിനാണ്?'
തന്റെ അശ്രദ്ധയെക്കുറിച്ച് മാധവൻ ആഴത്തിൽ ചിന്തിച്ചു. വെറുതെ കാണുന്നതും വിവേകത്തോടെ കാണുന്നതും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം അവൻ മനസ്സിലാക്കി.
