ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ರವಿ ಮತ್ತು ಲತಾ ಎಂಬ ದಂಪತಿಗಳಿದ್ದರು. ರವಿ ಒಬ್ಬ ಉತ್ತಮ ಶಿಲ್ಪಿ, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು; ಯಾವುದೇ ಮುನ್ನೆಚ್ಚರಿಕೆ ಇಲ್ಲದೆ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು.
ಲತಾ ಬಳಿ ಅವಳ ತಾಯಿಯ ಕಾಲದಿಂದ ಬಂದ ಒಂದು ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಮುತ್ತಿನ ಹಾರವಿತ್ತು. ಅದು ಅವಳಿಗೆ ತುಂಬಾ ಪ್ರಿಯವಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಬಂದನು. ಅವನು ರವಿಯ ಜೊತೆ ಬಹಳ ಮೃದುವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದನು. ಆ ಮುತ್ತನ್ನು ಬಳಸಿ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಶಿಲ್ಪ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂದು ಆಸೆ ತೋರಿಸಿದನು. ಲತೆಯನ್ನು ಕೇಳದೆ, ರವಿ ಆ ಮುತ್ತನ್ನು ವ್ಯಾಪಾರಿಗೆ ನೀಡಿದನು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಆ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಕಾಣೆಯಾದನು. ಮುತ್ತೂ ಇಲ್ಲ, ಶಿಲ್ಪವೂ ಇಲ್ಲ. ಲತಾಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ದುಃಖದಿಂದ ಕೆಂಪಾಗಿ ಅಳುತ್ತಾ ಇರತ。ರವಿಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಕಟವಾಯಿತು, ಆದರೆ ಅದು ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತಿದ್ದರಿಂದ ಬಂದಿದ್ದೇ ಅಥವಾ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ಬಂದಿದ್ದೇ ಎಂದು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.
ಅದನ್ನು ಕಂಡ ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರು ಹೇಳಿದರು, 'ರವಿ, ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಆ ಮುತ್ತಿನ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿದವು, ಆದರೆ ಅದರ ಮಹತ್ವವನ್ನು ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ನಿನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳದೆ ನೀನು ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುವುದು ವ್ಯರ್ಥ.'
ತನ್ನ ಅರಿವಿನ ಕೊರತೆಯನ್ನು ರವಿ ಅರಿತನು. ಕೇವಲ ನೋಡುವುದು ಮತ್ತು ವಿವೇಕದಿಂದ ನೋಡುವುದು ಬೇರೆ ಎಂದು ಅವನು ಕಲಿತನು.
