ఒక అందమైన గ్రామంలో మాయ మరియు అర్జున్ అనే దంపతులు ఉండేవారు. అర్జున్ మాటలమంటే చాలా ఇష్టం, ఎప్పుడూ మాయతో చాలా తీయని మాటలు మాట్లాడేవాడు. 'నువ్వే నా ప్రపంచం', 'నువ్వు లేకపోతే నేను ఉండలేను' అని ఎప్పుడూ చెబుతుండేవాడు. వినేవారికి వారు చాలా సంతోషంగా ఉన్నట్లు అనిపించేది, కానీ మాయ మనసులో ఏదో వెలితిగా అనిపించేది.
అర్జున్ ప్రేమగా మాట్లాడుతున్నప్పుడు, అతని కళ్ళు ఎప్పుడూ మాయ కళ్ళలోకి చూడవు. అతను ఏదో ఒక వస్తువు వైపునో లేదా బయట వైపునో చూస్తూ మాట్లాడుతుండేవాడు. ఒకరోజు మాయకు తీవ్రమైన జ్వరం వచ్చింది. అర్జున్ ఆమె పక్కనే కూర్చుని, ఆమెపై ఎంత ప్రేమ ఉందో చాలా గొప్ప పదాలతో చెప్పసాగాడు. కానీ, అతను ఆమె చేయి పట్టుకోలేదు లేదా ఆమె కళ్ళలోకి చూసి ఓదార్చలేదు. అతని మాటలు వినడానికి బాగున్నాయి కానీ, అతని హృదయం ఆమెతో లేదు. అతను పక్కనే ఉన్నా, అతని నిజమైన ప్రేమను చూడలేక మాయ కళ్ళు ఆరాటపడ్డాయి. మాటల కంటే మనసులోని ప్రేమ గొప్పదని ఆమెకు అర్థమైంది.
