ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளமதி மற்றும் கதிர் என்ற தம்பதியினர் வாழ்ந்து வந்தனர். கதிர் மிகவும் வசதியானவன், எப்போதும் இளமதியிடம் இனிமையான வார்த்தைகளால் பேசிக்கொண்டே இருப்பான். 'நீயே என் உலகம்', 'உன்னை விட சிறந்தவள் யாரும் இல்லை' என்று அவன் அடிக்கடி சொல்வான். ஆனால், இளமதிக்கு ஏதோ ஒன்று சரியில்லை என்று தோன்றியது. கதிர் அவளிடம் பேசும்போது அவனது கண்கள் எப்போதும் வேறு எங்கோயோ அல்லது அவளது நகைகளிலோ அல்லது ஆடைகளிலோ தான் இருக்கும். அவன் சொல்லும் வார்த்தைகளில் அன்பு இருந்தது, ஆனால் அவனது பார்வையில் அந்த ஆழமான அரவணைப்பு இல்லை.
ஒரு நாள், இளமதிக்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல் போனது. அவள் கதிரின் உதவியை எதிர்பார்த்துத் தவித்தாள். கதிர் அருகில் வந்து, 'வருத்தப்படாதே இளமதி, நீ விரைவில் சரியாகிவிடுவாய்' என்று மிக அழகாகச் சொன்னான். ஆனால், அவன் அவளது கையைத் தொட்டுத் தேற்றுவதோ, அவளது கண்களைப் பார்த்துப் பரிதாபப்படுவதோ இல்லை. அவன் வார்த்தைகள் இனிமையாக இருந்தன, ஆனால் அவனது இதயம் அவளுடன் இல்லை என்பதை இளமதி உணர்ந்தாள். அவளது கண்கள் கதிரைத் தேடின, ஆனால் அவன் அருகில் இருந்தும் அவனது உண்மையான அன்பைக் காண முடியாமல் அவள் வாடினாள். வார்த்தைகளால் மட்டுமே அன்பைக் காட்டுபவன் அருகில் இருந்தாலும், உண்மையான அன்பைத் தேடும் கண்கள் மட்டும் எப்போதும் ஏங்கித் தவிக்கும் என்பதே அந்தத் தருணம்.
