ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಯಾ ಮತ್ತು ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ದಂಪತಿಗಳಿದ್ದರು. ಅರ್ಜುನ್ ತುಂಬಾ ಸುಂದರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. 'ನೀನೇ ನನ್ನ ಪ್ರಾಣ', 'ನೀನಿಲ್ಲದೆ ನಾನು ಬದುಕಲಾರೆ' ಎಂದು ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಮಾಯಾಳಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಕೇಳುವವರಿಗೆ ಅವರು ಬಹಳ ಸುಖವಾಗಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಮಾಯಾಳಿಗೆ ಏನೋ ಒಂದು ಕೊರತೆ ಎನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಅರ್ಜುನ್ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡುವಾಗ, ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಬೇರೆ ಕಡೆಗೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನು ಮಾಯಾಳ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ದಿನ ಮಾಯಾಳಿಗೆ ತೀವ್ರವಾದ ಜ್ವರ ಬಂದಿತು. ಅರ್ಜುನ್ ಅವಳ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು, ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟು ಕಾಳಜಿ ಇದೆ ಎಂದು ತುಂಬಾ ಸುಂದರವಾದ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದರೆ, ಅವನು ಅವಳ ಕೈ ಹಿಡಿಯಲಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಅವಳ ಕಣ್ಣನ್ನು ನೋಡಿ ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಮಾತುಗಳು ಸಿಹಿಯಾಗಿದ್ದವು, ಆದರೆ ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಮಾಯಾಳಿಗಾಗಿ ಆಳವಾದ ಪ್ರೀತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಅವಳ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದರೂ, ಅವನ ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಕಾಣಲು ಮಾಯಾಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಮಾತುಗಳಿಗಿಂತ ಹೃದಯದ ಪ್ರೀತಿ ಮುಖ್ಯ ಎಂಬುದು ಅವಳಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು.
