മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മായയും അർജുനും താമസിച്ചിരുന്നു. അർജുൻ വളരെ മനോഹരമായി സംസാരിക്കുന്ന ഒരാളായിരുന്നു. 'നീയാണ് എന്റെ ലോകം', 'നിന്നില്ലാതെ എനിക്ക് ജീവിക്കാനാവില്ല' എന്നിങ്ങനെ മായയോട് അവൻ എപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു. കേൾക്കുന്നവർക്ക് അവർ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷവാനായ ദമ്പതികളായി തോന്നി Would. എന്നാൽ മായയുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒരു കുറവ് അവൾ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ മധുരമായി സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകൾ എപ്പോഴും മറ്റെവിടെയോ ആയിരിക്കും എന്ന് മായ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കാതെ, മുറിയിലെ വസ്തുക്കളിലോ പുറത്തെ കാഴ്ചകളിലോ ആണ് നോക്കിയിരുന്നത്. ഒരു ദിവസം മായയ്ക്ക് കഠിനമായ പനി ബാധിച്ചു. അർജുൻ അവളുടെ അടുത്ത് വന്നിരുന്ന് വളരെ മനോഹരമായ വാക്കുകളിൽ അവൾക്ക് വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കുകയും സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ, അവളുടെ കൈ പിടിക്കാനോ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ആശ്വാസം നൽകാനോ അവൻ തയ്യാറായില്ല. അവന്റെ വാക്കുകളിൽ സ്നേഹം ഉണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ മായയോടുള്ള ആഴത്തിലുള്ള കരുതൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ തൊട്ടടുത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, അവന്റെ ഹൃദയമില്ലാത്ത വാക്കുകൾ മായയെ കൂടുതൽ ഒറ്റപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവനെ തേടിയെങ്കിലും, അവന് ലഭിച്ച സ്നേഹം വെറും വാക്കുകൾ മാത്രമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ വേദനിച്ചു.
