ఒక అందమైన గ్రామంలో ఇల మరియు ఆమె భర్త జూలియన్ నివసించేవారు. జూలియన్ మంచివాడు, కానీ ఉద్యోగ రీత్యా తరచుగా దూర ప్రాంతాలకు వెళ్లాల్సి వచ్చేది. ఒకసారి జూలియన్ చాలా రోజులు ఊరు వెళ్ళిపోయినప్పుడు, ఇల చాలా బాధపడింది. ఆమె ముఖంలో కళ తగ్గిపోయింది, ఆమె చాలా నీరసంగా, పాలిపోయినట్లు కనిపించింది. గ్రామస్తులు ఆమెను చూసి, 'పాపం ఇల, ఎంత కృశించిపోయింది!' అని అనుకున్నారు.
ఇల స్నేహితులు ఆమెను చూడటానికి వచ్చినప్పుడు ఆమె పరిస్థితి చూసి బాధపడ్డారు. ఒకరోజు ఆమె సోదరి మాయ ఇలా అంది, 'ఇలా, నువ్వు ఎందుకు ఇలా నలిగిపోతున్నావు? జూలియన్ నిన్ను సరిగ్గా చూసుకోలేదని మేము అంటే నీకు బాధగా అనిపిస్తుందా?'
ఇల నవ్వుతూ ఇలా చెప్పింది, 'మాయా, నేను ఇలా నీరసించిపోతున్నాను చూసి, నా ప్రియమైన వారు జూలియన్ను నిందించకపోతే, నా ప్రేమ నిజమైనది కాదని అర్థం. నా ముఖం పాలిపోయినట్లు చూసి, అతను నన్ను ఎందుకు ఇలా వదిలేశాడు అని వారు ప్రశ్నిస్తే, అది నా ప్రేమ యొక్క గొప్పతనం. వారి ఆ నిందలే నా ప్రేమకు సాక్ష్యం.'
జూలియన్ తిరిగి వచ్చినప్పుడు, ఇల యొక్క గాఢమైన ప్రేమను చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు. ఆమె శారీరక బలహీనత కంటే, ఆమె ప్రేమలోని గాఢతను అందరూ గుర్తించడమే అతనికి సంతోషాన్ని ఇచ్చింది.
