ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளவேனில் என்ற பெண் தன் கணவன் மாறன் என்பவருடன் வசித்து வந்தாள். மாறன் ஒரு அன்பான மனிதன், ஆனால் வேலையினால் அடிக்கடி வெளியூர் செல்ல வேண்டியிருந்தது. ஒருமுறை, மாறன் நீண்ட நாட்கள் ஊரில் இல்லாதபோது, இளவேனில் மிகவும் சோகமடைந்தாள். அவளது முகம் பொலிவிழந்து, உடல் மெலிந்து காணப்பட்டது. ஊர் மக்கள் அவளைப் பார்த்து, 'இளவேனில் ஏன் இவ்வளவு வாடிப் போயிருக்கிறாள்?' என்று கேட்டனர்.
அவளது நெருங்கிய தோழிகள் அவளைப் பார்க்க வந்தார்கள். அவர்கள் அவளது உடல்நலத்தைக் கண்டு வருத்தப்பட்டனர், ஆனால் அவர்கள் அவளைக் குறை சொல்லவில்லை. மாறன் இல்லாததால் அவள் வருத்தப்படுவதை அவர்கள் புரிந்து கொண்டனர். ஆனால், ஒரு நாள் அவளது தங்கை கயல்விழி கேட்டாள், 'அக்கா, நீ ஏன் இப்படித் தங்களைச் சிதைத்துக் கொள்கிறாய்? மாறன் உன்னை இவ்வளவு கஷ்டமடையச் செய்கிறானா? அவன் உன்னைச் சரியாகப் பார்த்துக் கொள்ளவில்லை என்று நாங்கள் சொல்வதைக் கேட்டு நீ வருத்தப்பட வேண்டுமா?'
இளவேனில் சிரித்தாள். அவளது கண்கள் மின்னின. 'இல்லை கயல், நான் வாடுவதால் என் நண்பர்கள் அல்லது உறவினர்கள் என்னைக் குறை சொல்லவில்லை என்றால், என் காதல் உண்மையானது அல்ல என்று அர்த்தம். நான் மாறனுக்காக வாடிப் போயிருக்கிறேன் என்று என் அன்புக்குரியவர்கள் கண்டுகொண்டு, அவன் என்னைச் சரியாகப் பார்த்துக் கொள்ளவில்லை என்று அவனைத் திட்டினால், அதுவே எனக்குப் பெருமை. அப்போதுதான் என் காதல் ஆழமானது என்று உலகம் அறியும்' என்றாள்.
சில நாட்கள் கழித்து மாறன் திரும்பியபோது, இளவேனிலின் அன்பையும், அவளது தியாகத்தையும் கண்டு நெகிழ்ந்து போனான். அவளது வாட்டத்தை மட்டுமே பார்த்தவர்கள் அல்லாமல், அந்த வாட்டத்திற்குப் பின்னால் இருந்த அன்பைப் புரிந்து கொண்ட உறவினர்களின் வார்த்தைகளே அவளது காதலுக்குச் சாட்சியாக அமைந்தன.
