മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ ഇലാന എന്ന പെൺകുട്ടിയും അവളുടെ ഭർത്താവ് ജൂലിയനും താമസിച്ചിരുന്നു. ജൂലിയൻ വളരെ നല്ലവനായിരുന്നു, പക്ഷേ ജോലിയുടെ ഭാഗമായി അവന് ദൂരസ്ഥലങ്ങളിൽ പോകേണ്ടി വരുമായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ, ജൂലിയൻ ദീർഘകാലം മാറി താമസിച്ചപ്പോൾ, ഇലാന വളരെയധികം സങ്കടത്തിലായി. അവളുടെ മുഖത്തെ തിളക്കം നഷ്ടപ്പെടുകയും അവൾ വിളറി തളർന്നുപോവുകയും ചെയ്തു. ഗ്രാമവാസികൾ അവളെ കണ്ട് പരിതപിച്ചു.
ഇലാനയുടെ കൂട്ടുകാരികൾ അവളെ സന്ദർശിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ അവസ്ഥ കണ്ട് വിഷമിച്ചു. എന്നാൽ ഒരു ദിവസം അവളുടെ സഹോദരി മായ ചോദിച്ചു, 'ഇലാന, നീ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ സ്വയം തളർന്നുപോകുന്നത്? ജൂലിയൻ നിന്നെ ഇത്രയധികം വിഷമിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അവൻ നിന്നെ ശരിയായി നോക്കുന്നില്ല എന്ന് ഞങ്ങൾ പറയുന്നതിൽ നീ വിഷമിക്കേണ്ടതുണ്ടോ?'
ഇലാന പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, 'മായ, ഞാൻ ഇത്രയധികം വാടിപ്പോയത് കണ്ട് എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവർ ജൂലിയനെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നില്ലെങ്കിൽ, എന്റെ സ്നേഹം സത്യമല്ല എന്നാണ് അർത്ഥം. എന്റെ വിളറിയ മുഖം കണ്ട്, അവൻ എന്തിനാണ് എന്നെ ഇങ്ങനെ ഉപേക്ഷിച്ചത് എന്ന് അവർ ചോദിക്കുമ്പോൾ, എന്റെ സ്നേഹം എത്രത്തോളം ആഴമുള്ളതാണെന്ന് ലോകം അറിയും. ആ കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളാണ് എന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ സാക്ഷ്യം.'
ജൂലിയൻ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ, ഇലാനയുടെ ആഴമേറിയ സ്നേഹത്തെയും അവളുടെ അവസ്ഥയെയും കുറിച്ച് നാട്ടുകാർ പറഞ്ഞത് കേട്ട് അവൻ വികാരാധീനനായി. അവളുടെ ശാരീരികമായ തളർച്ചയല്ല, മറിച്ച് ആ തളർച്ചയ്ക്ക് പിന്നിലെ വലിയ സ്നേഹമാണ് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്.
