ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಇಲಾ ಮತ್ತು ಅವಳ ಪತಿ ಜೂಲಿಯನ್ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಜೂಲಿಯನ್ ಒಳ್ಳೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಆದರೆ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ಅವನು ಆಗಾಗ ದೂರದ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ಜೂಲಿಯನ್ ಬಹಳ ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ, ಇಲಾ ತುಂಬಾ ದುಃಖಿತಳಾದಳು. ಅವಳ ಮುಖದ ಕಾಂತಿ ಮಂಕಾಯಿತು ಮತ್ತು ಅವಳು ತುಂಬಾ ಕ್ಷೀಣಿಸಿದಳು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರೆಲ್ಲಾ ಮರುಕ ಪಟ್ಟರು.
ಇಲಾಳ ಗೆಳೆಯರು ಅವಳನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದಾಗ ಅವಳ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಬೇಸರಪಟ್ಟರು. ಆದರೆ ಅವಳ ತಂಗಿ ಮಾಯಾ ಒಂದು ದಿನ ಕೇಳಿದಳು, 'ಅಕ್ಕಾ, ನೀನು ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಸುಸ್ತಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದೀಯಾ? ಜೂಲಿಯನ್ ನಿನ್ನನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು ನಾವು ಹೇಳಿದರೆ ನಿನಗೆ ಬೇಸರವಾಗುತ್ತದೆಯೇ?'
ಇಲಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಕ್ಕು ಹೇಳಿದಳು, 'ಮಾಯಾ, ನಾನು ಹೀಗೆ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರು ಜೂಲಿಯನ್ನನ್ನು ದೂಷಿಸದಿದ್ದರೆ, ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ನಿಜವಾದದಲ್ಲ ಎಂದರ್ಥ. ನನ್ನ ಮುಖದ ಬಣ್ಣ ಹೋಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿಸಿದ ಎಂದು ಅವರು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರೆ, ಅದು ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆ. ಅವರ ಆ ದೂಷಣೆಯೇ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಸಾಕ್ಷಿ.'
ಜೂಲಿಯನ್ ವಾಪಸ್ ಬಂದಾಗ, ಇಲಾಳ ಪ್ರೀತಿಯ ತೀವ್ರತೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಬೆರಗಾದನು. ಅವಳ ದೈಹಿಕ ಕ್ಷೀಣತೆಯಲ್ಲಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಯ ಆಳವನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಗುರುತಿಸಿರುವುದು ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು.
