ఒక అందమైన గ్రామంలో ఇలయ అనే మహిళ ఉండేది. ఆమె తన భర్త మాధవ్ ని ఎంతో ప్రేమించేది. కానీ మాధవ్ చాలా నిశ్శబ్ద స్వభావం కలవాడు. అతను ఇలయ పట్ల తన ప్రేమను పదే పదే మాటలతో గానీ, పనులతో గానీ ప్రదర్శించేవాడు కాదు. దీనివల్ల ఇలయ అప్పుడప్పుడు ఒంటరిగా ఫీలయ్యేది.
ఒకరోజు ఇలయకు ఒంట్లో బాగోలేదు, మనసు కూడా చాలా భారంగా ఉంది. ఆమె కిటికీ దగ్గర కూర్చుని నిట్టూరుస్తోంది. మాధవ్ గదిలోకి వచ్చాడు. అతను ఆమెను దగ్గరకు తీసుకుని ఓదార్చలేదు లేదా ఆమె కోసం ఏదైనా ప్రత్యేకంగా చేయలేదు. కానీ, అతను చాలా ప్రశాంతమైన స్వరంతో, "కంగారు పడకు ఇలయ, అంతా సర్దుకుంటుంది, నువ్వు కాసేపు విశ్రాంతి తీసుకో," అని అన్నాడు.
మాధవ్ తన ప్రేమను పనుల ద్వారా చూపించకపోయినా, అతని మాటలు ఇలయ చెవులకు తేనెలా తీయగా అనిపించాయి. ఆ మాటల్లోని మృదుత్వం ఆమె మనసుకి ఎంతో ఉపశమనాన్ని ఇచ్చింది. ప్రేమను వ్యక్తపరచడం తెలియని వ్యక్తి మాటలు కూడా ఎంత తీయగా ఉంటాయో ఇలయ అర్థం చేసుకుంది.
