ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளமதி என்ற ஒரு பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவள் தன் கணவன் கதிரவன் மீது மிகுந்த அன்பு வைத்திருந்தாள். ஆனால், கதிரவன் ஒரு அமைதியான சுபாவம் கொண்டவன். அவன் இளமதியிடம் காதலை வெளிப்படையாகச் சொல்ல மாட்டான், அவளுக்குப் பிடித்தமான விஷயங்களைச் செய்ய மாட்டான்.
ஒரு நாள், இளமதி மிகவும் சோர்வாக இருந்தாள். அவளுக்குத் தலைவலி மற்றும் மனக்கவலை இருந்தது. அவள் கதிரவனிடம் சென்று, "எனக்கு இன்று கொஞ்சம் கஷ்டமாக இருக்கிறது" என்று மெதுவாகச் சொன்னாள். கதிரவன் அவளைத் தழுவிக்கொள்ளவோ அல்லது அவளுக்குப் பிடித்த இனிப்புகளைக் கொடுக்கவோ இல்லை. அவன் தன் வேலையில் மும்முரமாக இருந்தான். ஆனால், அவன் சொன்ன அந்தச் சிறிய வார்த்தைகள், "கவலைப்படாதே, எல்லாம் சரியாகிவிடும், நீ தைரியமாக இரு" என்பது மட்டும் அவளுக்குக் கேட்டது.
அவன் அவளுக்குத் தேவையான அன்பையோ அல்லது அரவணைப்பையோ கொடுக்கவில்லை என்றாலும், அவன் பேசிய அந்தப் பண்பான, நிதானமான சொற்கள் இளமதியின் காதுகளில் தேனாகப் பாய்ந்தன. அந்தச் சொற்கள் அவளுக்கு ஒரு பெரிய ஆறுதலைத் தந்தன. அன்பை வெளிப்படுத்தத் தெரியாத ஒருவனிடம் கூட, அவனது வார்த்தைகளின் இனிமை ஒருவரைத் தேற்றுவதை இளமதி உணர்ந்தாள்.
