ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ ഇലയ എന്നൊരു സ്ത്രീ താമസിച്ചിരുന്നു. അവളുടെ ഭർത്താവ് മാധവൻ അവളെ ജീവനുതുല്യം സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ മാധവൻ വളരെ ഗൗരവക്കാരനായ ഒരാളായിരുന്നു. സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ അയാൾക്ക് വലിയ കഴിവുണ്ടായിരുന്നില്ല. അയാൾ ഇലയയെ ചേർത്തുപിടിക്കാനോ അവൾക്ക് വേണ്ടി പ്രത്യേകമായി ഒന്നും ചെയ്യാനോ മിക്കപ്പോഴും മടിച്ചിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ ഇലയയ്ക്ക് വലിയ വിഷമവും ശാരീരികമായ അസ്വസ്ഥതയും അനുഭവപ്പെട്ടു. അവൾ ജനൽക്കൽ തളർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു. മാധവൻ അങ്ങോട്ട് വന്നു. അയാൾ അവൾക്ക് ചായ നൽകാനോ അല്ലെങ്കിൽ അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനോ വന്നില്ല. പകരം, വളരെ ശാന്തമായ സ്വരത്തിൽ അയാൾ പറഞ്ഞു, "ഇലയ, വിഷമിക്കണ്ട, എല്ലാം ശരിയാകും. നീ കുറച്ചു നേരം വിശ്രമിക്കൂ."
മാധവൻ തന്റെ സ്നേഹം പ്രവൃത്തിയിലൂടെ കാണിച്ചില്ലെങ്കിലും, ആ വാക്കുകൾ ഇലയയുടെ കാതുകളിൽ തേൻ പോലെ മധുരമായി തോന്നി. ആ വാക്കുകളിലെ സൗമ്യത അവളുടെ മനസ്സിന് വലിയ ആശ്വാസം നൽകി. സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരാളുടെ വാക്കുകൾ പോലും എത്രമാത്രം മധുരമുള്ളതാണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
