ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಇಲಾ ಎಂಬ ಮಹಿಳೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳು ತನ್ನ ಪತಿ ರವಿ ಎನ್ನುವವನನ್ನು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ರವಿ ತುಂಬಾ ಗಂಭೀರ ಸ್ವಭಾವದವನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನು ಇಲಾಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಲು ಅಥವಾ ಅವಳಿಗಾಗಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಏನನ್ನೂ ಮಾಡಲು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ದಿನ ಇಲಾಳಿಗೆ ತುಂಬಾ ಅಸ್ವಸ್ಥತೆಯಾಗಿದ್ದ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು ಭಾರವಾಗಿತ್ತು. ಅವಳು ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ಕುಳಿತು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ರವಿ ಕೋಣೆಗೆ ಬಂದನು. ಅವನು ಅವಳಿಗೆ ಚಹಾ ತರಲಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಅವಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿ ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಮೃದುವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, "ಚಿಂತಿಸಬೇಡ ಇಲಾ, ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಗುತ್ತದೆ, ನೀನು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ತಗೋ," ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
ರವಿ ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಕೃತಿಯ ಮೂಲಕ ತೋರಿಸದಿದ್ದರೂ, ಅವನ ಆ ಮಾತುಗಳು ಇಲಾಳ ಕಿವಿಗೆ ಮಧುರವಾದ ಸಂಗೀತದಂತೆ ಕೇಳಿಸಿದವು. ಆ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಸೌಮ್ಯತೆ ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನ ನೋವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿತು. ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ತಿಳಿಯದವನ ಮಾತುಗಳೂ ಕೂಡ ಎಷ್ಟು ಸಿಹಿಯಾಗಿರಬಲ್ಲವು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವಳು ಅರಿತಳು.
