ఒక అందమైన గ్రామంలో మల్లిక అనే మహిళ నివసించేది. ఆమె భర్త రవి పని మీద దూర దేశానికి వెళ్ళాడు. అతను వెళ్ళినప్పటి నుండి మల్లిక మనసు నిండా అతని జ్ఞాపకాలే ఉన్నాయి. ప్రతి రాత్రి ఆమె కిటికీ దగ్గర కూర్చుని ఆకాశం వైపు చూస్తూ ఉండేది.
ఒక రాత్రి, ఆకాశంలో చందమామ చాలా ప్రకాశవంతంగా ఉంది. మల్లిక చందమామను చూసి మెల్లగా ఇలా కోరుకుంది, 'ఓ చందమామ! నువ్వు అస్సలు మాయం కావద్దు. నా రవి నన్ను వదిలి వెళ్ళిపోయాడు, అతను తిరిగి వచ్చే వరకు నువ్వు ఇలాగే వెలుగుతూ ఉండాలి. నువ్వు మాయమైపోతే, ఈ చీకటిలో నేను అతనిని ఎలా తలచుకోగలను? నీ వెలుగులో అతని రూపం నాకు కనిపిస్తుంది.'
మల్లిక కళ్ళలో నీళ్లు తిరిగాయి. కానీ ఆ చంద్రకాంతి ఆమెకు ఒక ధైర్యాన్ని ఇచ్చింది. ఆ వెలుగులో తన భర్త త్వరలోనే తిరిగి వస్తాడనే నమ్మకం ఆమెకు కలిగింది.
