ஒரு அழகான கிராமத்தில் மல்லிகா என்ற பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவளது கணவன் கதிர், ஒரு கடற்பயணத்திற்காகத் தூர தேசத்திற்குச் சென்றிருந்தான். அவன் சென்ற சில நாட்களிலேயே மல்லிகாவின் மனம் அவன் நினைவுகளால் நிறைந்திருந்தது. ஒவ்வொரு இரவும், அவள் ஜன்னல் ஓரம் அமர்ந்து வானத்தைப் பார்ப்பது வழக்கம்.
ஒரு நாள் இரவு, வானத்தில் நிலவு மிகவும் பிரகாசமாகத் தெரிந்தது. மல்லிகா நிலவைப் பார்த்து மெல்லிய குரலில் வேண்டினாள், 'அன்பு நிலவே, நீ மறையாதே! என் கணவன் திரும்பி வரும் வரை நீ வானத்தில் நிலைத்திரு. அவன் முகத்தைப் பார்த்த பிறகுதான் என் கண்கள் நிம்மதி பெறும். நீ மறைந்துவிட்டால், அவன் எப்போது வருவான் என்று நான் எப்படித் தெரிந்து கொள்வேன்?'
மல்லிகாவின் கண்கள் கலங்கியிருந்தன. அவளுக்குத் தெரியும், நிலவுதான் அவளது தனிமையின் ஒரே சாட்சி. நிலவு மறைந்தால், அந்த இருட்டில் அவளது ஏக்கம் இன்னும் அதிகமாகும் என்று அவள் பயந்தாள். நிலவு பிரகாசமாகத் தெரிந்தபோது, அவளுக்குத் தன் கணவன் அருகில் இருப்பது போன்ற ஒரு உணர்வு கிடைத்தது. அவள் நிலவின் ஒளியில் அவனது சிரிப்பைக் காண முயன்றாள். அந்த நிலவின் வெளிச்சம் அவளுக்குத் தைரியத்தையும், அவன் விரைவில் திரும்புவான் என்ற நம்பிக்கையையும் கொடுத்தது.
