ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മാളവിക എന്നൊരു സ്ത്രീ താമസിച്ചിരുന്നു. അവളുടെ ഭർത്താവ് രാഹുൽ ജോലിക്കായി ദൂരദേശത്തേക്ക് പോയിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ പോയത sejak മാളവികയുടെ മനസ്സ് നിറയെ അവന്റെ ഓർമ്മകൾ മാത്രമായിരുന്നു. ഓരോ രാത്രിയിലും അവൾ ജനാലയ്ക്കൽ ഇരുന്ന് ആകാശത്തേക്ക് നോക്കും.
ഒരു രാത്രിയിൽ, ചന്ദ്രൻ വളരെ തെളിമയോടെ ആകാശത്ത് തെളിഞ്ഞുനിന്നു. മാളവിക ചന്ദ്രനോട് പ്രാർത്ഥിച്ചു, 'പ്രിയപ്പെട്ട ചന്ദ്രാ, നീ മറയരുത്! എന്റെ രാഹുൽ എന്നെ വിട്ടുപോയതാണ്, അവൻ തിരികെ വരുന്നതുവരെ നീ ആകാശത്ത് തന്നെ ഉണ്ടായിരിക്കണം. നീ മറഞ്ഞാൽ, എന്റെ ഏകാന്തതയുടെ ഇരുട്ടിൽ ഞാൻ തനിച്ചാകും. നിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഞാൻ അവനെ വീണ്ടും കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.'
മാളവികയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ചന്ദ്രപ്രകാശം അവളുടെ മുറിയിൽ പടർന്നപ്പോൾ, അവൾക്ക് തന്റെ ഭർത്താവ് കൂടെയുള്ളതുപോലെ തോന്നി. ആ വെളിച്ചം അവൾക്ക് പ്രതീക്ഷ നൽകി, അവൻ ഉടനെ തിരിച്ചുവരുമെന്ന് അവൾ വിശ്വസിച്ചു.
