ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಲತಿ ಎಂಬ ಮಹಿಳೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಪತಿ ರವಿ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ದೂರದ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದನು. ಅವನು ಹೋದ ದಿನದಿಂದ ಮಾಲತಿಯ ಮನಸ್ಸು ಅವನ ನೆನಪುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು. ಪ್ರತಿದಿನ ರಾತ್ರಿ ಅವಳು ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ಕುಳಿತು ಆಕಾಶವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಒಂದು ರಾತ್ರಿ, ಚಂದಮಾಮ ತುಂಬಾ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು. ಮಾಲತಿ ಚಂದಮಾಮನನ್ನು ನೋಡಿ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡಳು, 'ಓ ಚಂದಮಾಮ, ನೀನು ಮರೆಯಬೇಡ! ನನ್ನ ರವಿ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ದೂರ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ಮತ್ತೆ ಬರುವವರೆಗೆ ನೀನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿಯೇ ಇರು. ನೀನು ಮರೆಯಾದರೆ, ಈ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಅವನನ್ನು ಹೇಗೆ ನೆನೆಯಲಿ? ನಿನ್ನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಅವನ ಮುಖವನ್ನು ಕಾಣಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.'
ಮಾಲತಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿತ್ತು. ಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕು ಅವಳಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ನೀಡಿತು. ಆ ಬೆಳಕು ಅವಳಿಗೆ ತನ್ನ ಪತಿ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಮರಳಿ ಬರುತ್ತಾನೆ ಎಂಬ ಭರವಸೆಯನ್ನು ನೀಡಿತು.
