ఒక అందమైన గ్రామంలో మాయ అనే యువతి ఉండేది. ఆమె భర్త అర్జున్ ఉద్యోగ రీత్యా వేరే నగరంలో ఉండేవాడు. మాయ అతన్ని ఎప్పుడూ తలచుకుంటూ ఉండేది. ఒకరోజు ఆమె స్నేహితురాలు సారా ఆమెను చూడటానికి వచ్చింది. సారా ఎప్పుడూ ఉత్సాహంగా, ఎవరి కోసం బాధపడకుండా ఉండేది.
మాయ దిగులుగా ఉండటం చూసి సారా, "ఏమైంది మాయా? ఎందుకు అంత బాధగా ఉన్నావు? అర్జున్ ఇంకా రాలేదా? రోజంతా ఒంటరిగా ఉండటం నీకు ఎలా సాధ్యం?" అని అడిగింది.
మాయ నెమ్మదిగా, "అతను పగలు నా పక్కన లేకపోయినా, నా కలల్లో మాత్రం ప్రతిరోజూ వస్తుంటాడు. కలల్లో అతని ముఖం చూస్తే నా మనసుకి ఎంతో ప్రశాంతత లభిస్తుంది," అని చెప్పింది.
సారా నవ్వుతూ, "అదంతా కేవలం కల మాత్రమే కదా! కలలు చూస్తే సరిపోతుందా? అతను నిజంగా వచ్చి నీతో ఉండాలి కదా!" అంది.
మాయ సారా కళ్ళలోకి చూస్తూ, "సారా, నీ జీవితంలో ఎవరినైనా ఇంతలా ప్రేమించే అవకాశం లేదా వారి కోసం తపించే గుణం లేకపోవడం వల్ల, నీ కలల్లో కూడా నువ్వు ఎవరినీ వెతకవు. నీ కలల్లో నీకు ఇష్టమైన వారు కనిపించరు కాబట్టే, పగటిపూట ప్రియమైన వారు రానప్పుడు ఇతరులు పడే బాధ నీకు అర్థం కావడం లేదు," అని చెప్పింది.
సారా ఒక్క నిమిషం నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది. తన కలల్లో ఎవరినీ కోరుకోని కారణంగా, ఇతరుల విరహ వేదనను తను తప్పుగా అర్థం చేసుకున్నానని ఆమె గ్రహించింది.
