ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മായ എന്നൊരു പെൺകുട്ടി ഉണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ഭർത്താവ് അർജുൻ ജോലിക്കായി ദൂരെയുള്ള നഗരത്തിലായിരുന്നു താമസം. മായ അവനെ വളരെയധികം മിസ്സ് ചെയ്തിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അവളുടെ കൂട്ടുകാരി സാറ അവളെ കാണാൻ വന്നു. സാറ എപ്പോഴും സന്തോഷവതിയും ആരെയും മിസ്സ് ചെയ്യാത്തവളുമായിരുന്നു.
മായയുടെ മുഖത്തെ വിഷണം കണ്ട സാറ ചോദിച്ചു, "എന്താ മായേ, ഇത്ര സങ്കടം? അർജുൻ ഇതുവരെ വന്നില്ലേ? പകൽ മുഴുവൻ തനിയെ ഇരിക്കാൻ നിനക്ക് എങ്ങനെ സാധിക്കുന്നു?"
മായ പതുക്കെ പറഞ്ഞു, "അവൻ പകൽ കൂടെയില്ലെങ്കിലും, എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ അവൻ എന്നും വരാറുണ്ട്. സ്വപ്നത്തിൽ അവന്റെ മുഖം കാണുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിന് വലിയ ആശ്വാസമാണ്."
സാറ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "അതൊക്കെ വെറും സ്വപ്നമല്ലേ! അത് കൊണ്ട് എന്ത് കാര്യം? അവൻ നേരിട്ട് വന്ന് നിന്റെ കൂടെ ഇരിക്കണ്ടേ?"
മായ സാറയെ നോക്കി പറഞ്ഞു, "സാറ, നിനക്ക് ആരെയും ഇത്രയധികം സ്നേഹിക്കാനോ അവർക്കായി കൊതിക്കാനോ കഴിയുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ പോലും നീ ആരെയും തിരയാത്തത്. നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ നിനക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരെ കാണാൻ കഴിയാത്തതുകൊണ്ടാണ്, പകൽ സമയത്ത് ഒരാൾ വരാത്തപ്പോൾ മറ്റുള്ളവർ അനുഭവിക്കുന്ന വേദന നിനക്ക് മനസ്സിലാകാത്തത്."
സാറ ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദയായി. തന്റെ മനസ്സിൽ ആരും ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് മറ്റുള്ളവരുടെ വിരഹവേദനയെ താൻ തെറ്റായി വിലയിരുത്തിയെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
