ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளமதி என்ற ஒரு பெண் இருந்தாள். அவளது கணவன் கதிர் வேலை விஷயமாக வெளியூரில் இருந்தான். கதிரின் வருகைக்காக இளமதி ஒவ்வொரு நாளும் காத்திருந்தாள். ஒரு நாள் மாலை, இளமதியின் தோழி நிலா அவளைப் பார்க்க வந்தாள். நிலா மிகவும் மகிழ்ச்சியாகவும், எதற்கும் கவலைப்படாதவளாகவும் இருந்தாள்.
இளமதி சோகமாக அமர்ந்திருந்ததைக் கண்ட நிலா, "ஏன் இவ்வளவு கவலையாக இருக்கிறாய்? கதிர் இன்னும் வரவில்லையா? ஒரு நாள் கூட அவனைப் பார்க்காமல் நீ எப்படி இருக்கிறாய்?" என்று கேட்டாள். இளமதி மென்மையாக, "அவன் பகலில் என்னுடன் இல்லாவிட்டாலும், என் கனவுகளில் அவன் எப்போதும் என்னுடன் இருக்கிறான். அவன் முகத்தை என் கனவில் காணும் போது என் மனம் அமைதியடைகிறது," என்று கூறினாள்.
நிலா சிரித்துக்கொண்டே, "அடடா! கனவில் வருவது மட்டும் போதுமா? நிஜமாகவே அவன் வந்து உன்னுடன் பேச வேண்டும் இல்லையா?" என்று கேலியாகக் கூறினாள். அப்போது இளமதி நிலாவின் கண்களைப் பார்த்து, "நிலா, உனக்குத் தெரியும், நீ எப்போதும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறாய். ஆனால், நீ உன் அன்புக்குரியவர்களைக் கனவிலும் காணாத போது, உன்னால் ஒருவரின் ஏக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியுமா? நீ உன் கனவில் யாரையும் தேடாததால் தான், பகலில் ஒருவன் வராதபோது மற்றவர்கள் வருத்தப்படுவதை உன்னால் உணர முடிவதில்லை," என்றாள்.
நிலா ஒரு நிமிடம் அமைதியானாள். தான் யாருக்காகவும் ஏங்குவதில்லை என்பதால், மற்றவர்களின் பிரிவின் வலியைத் தவறாகப் புரிந்து கொண்டதை அவள் உணர்ந்தாள்.
