ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಯಾ ಎಂಬ ಹುಡುಗಿ ಇದ್ದಳು. ಅವಳ ಪತಿ ಅರ್ಜುನ್ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ದೂರದ ನಗರದಲ್ಲಿದ್ದನು. ಮಾಯಾ ಅವನನ್ನು ತುಂಬಾ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಒಂದು ದಿನ ಅವಳ ಗೆಳತಿ ಸಾರಾ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದಳು. ಸಾರಾ ಯಾವಾಗಲೂ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಇರುವವಳು.
ಮಾಯಾ ಬೇಸರದಿಂದ ಕುಳಿತಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ಸಾರಾ ಕೇಳಿದಳು, "ಏನಮ್ಮಾ ಮಾಯಾ, ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ಬೇಸರ? ಅರ್ಜುನ್ ಇನ್ನೂ ಬಂದಿಲ್ಲವೇ? ಇಡೀ ದಿನ ಒಬ್ಬಳೇ ಇರಲು ನಿನಗೆ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ?"
ಮಾಯಾ ಮೃದುವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು, "ಅವನು ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ನನ್ನ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಅವನು ಪ್ರತಿದಿನ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಅವನ ಮುಖ ನೋಡಿದಾಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ."
ಸಾರಾ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದಳು, "ಅದು ಬರಿ ಕನಸು ಅಲ್ವಾ! ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಬರುವುದು ಸಾಲದು, ಅವನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಬಂದು ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಇರಬೇಕಲ್ಲವೇ?"
ಮಾಯಾ ಸಾರಾಳ ಕಣ್ಣನ್ನು ನೋಡಿ ಹೇಳಿದಳು, "ಸಾರಾ, ನಿನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನೂ ಇಷ್ಟು ಗಾಢವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಅಥವಾ ಅವರಿಗಾಗಿ ಕಾಯುವ ಭಾವವಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ ನಿನ್ನ ಕನಸಿನಲ್ಲೂ ನೀನು ಯಾರನ್ನೂ ಹುಡುಕುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಪ್ರಿಯപ്പെട്ടವರು ಕಾಣಿಸದ ಕಾರಣ, ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರು ಬರದಿದ್ದಾಗ ಇತರರು ಅನುಭವಿಸುವ ನೋವು ನಿನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ."
ಸಾರಾ ಮೌನವಾದಳು. ತನಗೆ ಯಾರ ಮೇಲೂ ಅಂತಹ ತೀವ್ರವಾದ ವ್ಯಾಮೋಹವಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ, ಇತರರ ಪ್ರೀತಿಯ ನೋವನ್ನು ತಾನು ಕಡೆಗಣಿಸಿರುವುದನ್ನು ಅವಳು ಅರಿತಳು.
