కొండల మధ్య ఉన్న ఒక అందమైన గ్రామంలో రాము మరియు లత నివసించేవారు. రాము ఒక కష్టపడి పనిచేసే కట్టెలవాడు. ఒక రోజు ఉదయం పనికి వెళ్తున్నప్పుడు, లత జ్ఞాపకాలు రాము మనసులో ఎంతో సంతోషాన్ని నింపాయి. 'సాయంత్రం కలిసినప్పుడు ఎంత బాగుంటుందో!' అని అతను ఆనందంగా అనుకున్నాడు.
కానీ, ఆ రోజు పని చాలా ఎక్కువగా ఉంది. మధ్యాహ్నం నుండి సాయంత్రం వరకు పనుల ఒత్తిడిలో, లతకు ఒక చిన్న సందేశం పంపాలని కూడా రాము మర్చిపోయాడు. సూర్యుడు అస్తమించి, ఆకాశం ఎర్రగా మారుతున్న సమయంలో రాము ఇంటికి చేరుకున్నాడు. కానీ ఆ సాయంత్రం అతనికి సంతోషాన్ని ఇవ్వలేదు. പകలంతా లతతో మాట్లాడలేదనే బాధ అతనిని వేధించింది.
లతను చూసినప్పుడు ఆమె ముఖం వాడిపోయింది. పగలు వారు మాట్లాడుకోకపోవడం వల్ల ఏర్పడిన ఆ నిశ్శబ్దం, సాయంత్రం వేళ ఒక శత్రువులా వారిని బాధపెట్టింది. పగటిపూట చూపించాల్సిన ప్రేమను చూపించకపోవడం వల్ల, సాయంత్రం వేళ ఆ నిశ్శబ్దం ఒక పెద్ద దుఃఖంగా మారిందని రాము గ్రహించాడు. వారు ఒకరినొకరు కౌగిలించుకుని, ఇకపై సమయాన్ని సరిగ్గా వాడుకుంటామని నిర్ణయించుకున్నారు.
