அழகிய மலைக்கிராமமான நீலகிரிப் பள்ளத்தாக்கில் இளமாறன் மற்றும் நிலா வசித்து வந்தனர். இளமாறன் ஒரு திறமையான மரம்வெட்டி. ஒரு நாள் காலை, வேலையில் இருக்கும்போது நிலாவின் நினைவுகள் அவனுக்குள் ஒரு இனிய புன்னகையைத் தந்தது. 'மாலையில் பார்க்கும்போது எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்!' என்று அவன் நினைத்துக்கொண்டே உற்சாகமாக வேலை செய்தான்.
ஆனால், அந்த நாள் முழுவதும் வேலைப்பளு அதிகமாக இருந்ததால், நிலாவிற்கு ஒரு சிறிய கடிதம் எழுதவோ அல்லது அவளைத் தொடர்பு கொள்ளவோ அவனால் முடியவில்லை. சூரியன் மறையும் நேரம் நெருங்கியது. வானம் மெல்ல மெல்ல ஆரஞ்சு நிறமாக மாறத் தொடங்கியது. அந்த மாலைப் பொழுதில், இளமாறன் தன் வீட்டிற்குத் திரும்பினான். ஆனால், அந்த அமைதியான மாலை நேரம் அவனுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரவில்லை. மாறாக, பகலில் அவன் நிலாவைப் பார்க்க முடியவில்லையே என்ற ஏக்கம் அவன் நெஞ்சை அழுத்தியது.
அவன் நிலாவைப் பார்த்தபோது, அவளது முகம் சோகமாக இருந்தது. பகலில் அவன் அவளைத் தொடர்பு கொள்ளாதது அவளுக்குத் தனிமையைத் தந்தது. மாலை நேரத்தின் அந்த அமைதி, அவர்களுக்குள் இருந்த பிரிவை ஒரு பெரிய வலியாக மாற்றியது. இளமாறன் உணர்ந்தான், பகலில் அவன் செய்த சிறு தவறு (அவளைத் தொடர்பு கொள்ளாதது), மாலையில் ஒரு பெரிய எதிரியைப் போல அவனது மனதைக் குத்திக் கொண்டதை. இருவரும் ஒருவரையொருவர் தழுவிக்கொண்டு, அடுத்த முறை நேரத்தை சரியாகப் பயன்படுத்துவோம் என்று உறுதி எடுத்துக் கொண்டனர்.
