ಪರ್ವತಗಳ ತಪ್ಪಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಸುಂದರ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಇಲಾನ್ ಮತ್ತು ಮಾಯಾ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಲಾನ್ ಒಬ್ಬ ಕಠಿಣ ಪರಿಶ್ರಮಿ ಮರ ಕಡಿಯುವವನು. ಒಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೊರಡುವಾಗ, ಮಾಯಾಳ ನೆನಪಿನೊಂದಿಗೆ ಇಲಾನ್ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವಾಗಿದ್ದನು.
ಆದರೆ, ಅಂದು ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡ ತುಂಬಾ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ನಂತರದ ಕೆಲಸದ ಅವಸರದಲ್ಲಿ, ಮಾಯಾಳನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಲು ಅಥವಾ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಸಂದೇಶ ಕಳುಹಿಸಲು ಇಲಾನ್ ಮರೆತುಹೋದನು. ಸೂರ್ಯನು ಅಸ್ತಮಿಸುವ ಸಮಯ ಬಂದಿತು, ಆಕಾಶವು ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿತು. ಇಲಾನ್ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದಾಗ, ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿಯ ಬದಲು ಒಂದು ರೀತಿಯ ನೋವು ಮೂಡಿತು. ಆ ಸಂಜೆಯ ಮೌನವು ಅವನಿಗೆ ನೆನಪಿಸಿತು, ಇಡೀ ದಿನ ಅವನು ಮಾಯಾಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡದೆ ಇದ್ದನೆಂಬುದನ್ನು.
ಮಾಯಾಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರಿತ್ತು. ಸಂಜೆಯ ಸುಂದರ ಸಮಯವು ಅವರಿಗೆ ಸಂತೋಷ ನೀಡುವ ಬದಲು, ಹಗಲಿನ ಏಕಾಂತತೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿ ಒಂದು ಶತ್ರುವಿನಂತೆ ಅವರನ್ನು ಕಾಡಿತು. ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ತೋರಬೇಕಾದ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ತೋರದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಸಂಜೆ ನೋವು ತಂದಿದೆ ಎಂದು ಇಲಾನ್ ಅರಿತನು. ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ಅಂದಿನಿಂದ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು.
