മലനിരകൾക്ക് താഴെയുള്ള ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ ഇലനും മായയും താമസിച്ചിരുന്നു. ഇലൻ ഒരു കഠിനാധ്വാനിയായ മരംവെട്ടുകാരനായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം രാവിലെ ജോലിക്ക് പോകുമ്പോൾ, മായയെ കാണാനുള്ള ആകാംക്ഷയിൽ ഇലന്റെ മനസ്സ് സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു.
എന്നാൽ, അന്നേ ദിവസം ജോലി വളരെ കൂടുതലായിരുന്നു. ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷമുള്ള തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ മായയെ ഒന്ന് വിളിക്കാനോ ഒരു ചെറിയ സന്ദേശം അയക്കാനോ ഇലന് സാധിച്ചില്ല. സൂര്യൻ അസ്തമിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ആകാശം ചുവന്നു തുടുത്തു. ഇലൻ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. പക്ഷേ, ആ സന്ധ്യാനേരം അവന് സന്തോഷം നൽകുന്നതിന് പകരം വലിയൊരു സങ്കടം നൽകി. പകൽ മുഴുവൻ മായയെ മിസ്സ് ചെയ്തതിന്റെ വേദന ആ സന്ധ്യയുടെ നിശബ്ദതയിൽ അവനെ വേട്ടയാടി.
വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ മായയുടെ മുഖം വാടിയിരിക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. പകൽ മുഴുവൻ അവൾ അനുഭവിച്ച ഏകാന്തത ആ സന്ധ്യയെ ഒരു ശത്രുവിനെപ്പോലെ അവനെ വേദനിപ്പിച്ചു. പകൽ സമയത്ത് സ്നേഹം പങ്കുവെക്കാൻ മറന്നുപോയത്, വൈകുന്നേരം വലിയൊരു ദുഃഖമായി മാറിയെന്ന് ഇലൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവർ പരസ്പരം ചേർന്ന് ഇരുന്നപ്പോൾ, സ്നേഹം എന്നും കാത്തുസൂക്ഷിക്കേണ്ടതാണെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കി.
