ఒక అందమైన గ్రామంలో మాయ అనే అమ్మాయి ఉండేది. ఆమె తన భర్త అర్జున్ను ప్రాణం కంటే ఎక్కువగా ప్రేమించేది. కానీ ఒక చిన్న గొడవ తర్వాత, అర్జున్ ఆమెను పట్టించుకోవడం మానేశాడు. మాయ రోజంతా బాధపడుతూ, అతను ఎందుకు ఇలా చేస్తున్నాడో అని తలచుకుంటూ కన్నీళ్లు పెట్టుకునేది. ఆమె మనసు చాలా భారంగా ఉండేది.
మాయా నానమ్మ సరిత ఆమె బాధను గమనించారు. ఒకరోజు నానమ్మ మాయాతో ఇలా అన్నారు, 'అమ్మా, నీకు బాధను కలిగించే వ్యక్తి గురించి ఆలోచిస్తూ నీ మనసును ఎందుకు వేధించుకుంటున్నావు? నీకు ఈ దుఃఖాన్ని మిగిల్చిన వ్యక్తి నీ గురించి ఆలోచించనప్పుడు, నువ్వు ఎందుకు అతని జ్ఞాపకాలతో నీ సంతోషాన్ని కోల్పోతున్నావు?'
నానమ్మ మాటలు మాయకు కళ్లు తెరిపించాయి. తనను బాధపెట్టిన వ్యక్తి కోసం తన జీవితాన్ని వృధా చేయడం ఎంత తప్పో ఆమెకు అర్థమైంది. మాయ తన బాధను వదిలేసి, తన పనులపై మరియు ఇతరులకు సహాయం చేయడంలో దృష్టి పెట్టింది. క్రమంగా ఆమె మనసు తేలికపడి, మళ్ళీ సంతోషంగా ఉండటం నేర్చుకుంది.
