മനോഹരമായ ഒരു മലയോര ഗ്രാമത്തിൽ മായ എന്നൊരു പെൺകുട്ടി താമസിച്ചിരുന്നു. അവൾ തന്റെ ഭർത്താവ് അർജുനെ ജീവനുതുല്യം സ്നേഹിച്ചു. എന്നാൽ ഒരു ചെറിയ പിണക്കത്തിന് ശേഷം, അർജുൻ അവളോട് സംസാരിക്കാതായി. മായ ദിവസ മുഴുവൻ സങ്കടത്തോടെ ഇരിക്കുകയും, അവൻ എപ്പോൾ തിരികെ വരുമെന്ന് ആലോചിച്ച് കരയുകയും ചെയ്തു. അവളുടെ മനസ്സ് വലിയൊരു ഭാരം പേറുന്നതുപോലെ തോന്നി.
അവളുടെ മുത്തശ്ശി സരത ഇത് ശ്രദ്ധിച്ചു. ഒരു വൈകുന്നേരം മുത്തശ്ശി അവളോട് പറഞ്ഞു, 'മോളേ, നിനക്ക് സങ്കടം നൽകുന്ന ഒരാളെ ഓർത്ത് നീ എന്തിനാണ് നിന്റെ മനസ്സിനെ ഇത്രയധികം വേദനിപ്പിക്കുന്നത്? നിനക്ക് ദുഃഖം നൽകുന്നവൻ നിന്നെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, നീ എന്തിനാണ് അവന്റെ ഓർമ്മകളിൽ തളർന്നുപോകുന്നത്?'
മുത്തശ്ശിയുടെ വാക്കുകൾ മായയെ ചിന്തിപ്പിച്ചു. തന്നെ വേദനിപ്പിച്ച ഒരാൾക്ക് വേണ്ടി തന്റെ സന്തോഷം കളയുന്നത് എത്ര വിഡ്ഢിത്തമാണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൾ സങ്കടം മാറ്റി തന്റെ ജോലികളിലും മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കുന്നതിലും ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. സ്വന്തം സന്തോഷത്തിനായി അവൾ പരിശ്രമിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോൾ, അവളുടെ മുഖത്ത് പഴയ തിളക്കം kembali വന്നു.
