ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಯಾ ಎಂಬ ಹುಡುಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳು ತನ್ನ ಪತಿ ಅರ್ಜುನ್ನನ್ನು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಜಗಳದ ನಂತರ, ಅರ್ಜುನ್ ಅವಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಮಾಯಾ ದಿನವಿಡೀ ಅವನ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಾ, ಅವನು ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ದುಃಖಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಮಾಯಾಳ ಅಜ್ಜಿ ಸರಿತಾ ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರು. ಅವರು ಮಾಯಾಳ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು, 'ಮಗಳೇ, ನಿನಗೆ ನೋವು ನೀಡುವವನ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ನೀನು ಯಾಕೆ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹೀಗೆ ಪೀಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯೆ? ನಿನಗೆ ದುಃಖ ತರುವವನು ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸದಿದ್ದಾಗ, ನೀನು ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿ ಏಕೆ ಕಳೆಯುತ್ತೀಯೆ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.
ಅಜ್ಜಿಯ ಮಾತುಗಳು ಮಾಯಾಳ ಕಣ್ಣು ತೆರೆಸಿದವು. ತನ್ನನ್ನು ನೋಯಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವುದು ಎಷ್ಟು ವ್ಯರ್ಥ ಎಂದು ಅವಳಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಅವಳು ತನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ತನ್ನ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಇತರರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಮಗ್ನಳಾದಳು. ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರಗೊಳಿಸಿದಾಗ ಅವಳಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಶಾಂತಿ ಸಿಕ್ಕಿತು.
