அழகிய மலைக்கிராமமான நீலகிரியில் இளமதி என்ற ஒரு பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவள் தன் கணவன் கதிரனிடம் மிகுந்த அன்பு வைத்திருந்தாள். ஆனால், ஒரு சிறு சண்டைக்குப் பிறகு கதிரன் அவளைப் பேசாமல், அவளது அன்பைப் பொருட்படுத்தாமல் ஒதுங்கிவிட்டான். இளமதி நாள் முழுவதும் சோகத்தோடு, அவன் எப்போது வருவான், அவன் ஏன் இப்படிச் செய்கிறான் என்று நினைத்து கண்ணீர் வடித்தாள். அவளது இதயம் கனத்தது.
அவளது பாட்டி பார்வதி, இளமதியின் முகத்தைப் பார்த்து அவளது வருத்தத்தைப் புரிந்துகொண்டார். அவர் அவளிடம் மென்மையாகச் சொன்னார், 'மகளே, ஒருவன் உனக்குத் துயரத்தைத் தரும்போது, அவனது நினைவில் நீ ஏன் உன்னைத் தண்டித்துக் கொள்கிறாய்? உனது அன்பைப் போற்றாத ஒருவனுக்காக, உனது புன்னகையை ஏன் இழக்கிறாய்? உன் மனம் உனக்குத் தான் சொந்தம். உன்னைத் துயரமடையச் செய்தவன் மீது ஏன் இவ்வளவு பற்று?'
பாட்டியின் வார்த்தைகள் இளமதியின் கண்களைத் திறந்தன. தான் ஒருவரைத் தேடித் தேடித் துடிப்பது, அந்தத் துயரத்தை அவரே கொடுத்துவிட்டு, அவனது நினைவிலேயே வாழ்வது எவ்வளவு வீண் என்பதை அவள் உணர்ந்தாள். அடுத்த நாள், அவள் தன் சோகத்தை விட்டுவிட்டு, தன் வேலைகளிலும், மற்றவர்களுக்கு உதவும் செயல்களிலும் கவனம் செலுத்தினாள். தன் மனதை அவனிடம் இருந்து விலக்கி, சுயமரியாதையுடன் வாழத் தொடங்கினாள். மெல்ல மெல்ல அவளது முகம் மலர்ந்தது.
