ఒక అందమైన గ్రామంలో ఇలవేణిల్ అనే మహిళ ఉండేది. ఆమెకు తన భర్త కతిర్ అంటే ప్రాణం. కతిర్ వ్యాపార పనుల కోసం కొన్ని వారాలకు దూర ప్రాంతానికి వెళ్ళాడు.
ఇలవేణిల్ ప్రతిరోజూ ఇంటి గుమ్మం వద్ద కూర్చుని, కతిర్ వచ్చే దారిని చూస్తూ ఉండేది. ఆమె కళ్ళు అతన్ని చూడాలని తహతహలాడేవి. అతని నవ్వు, అతని మాటలు అన్నీ ఆమె జ్ఞాపకాల్లో మెదులుతూనే ఉండేవి. అతన్ని చూడలేక ఆమె కళ్ళు ఆమెను లోపల నుండి తినేస్తున్నట్లుగా ఆమెకు అనిపించేది.
ఒక సాయంత్రం ఆమె తన మనసుతో ఇలా అంది, 'ఓ నా ప్రాణమా! నువ్వు నాతోనే ఉంటే, నా కళ్ళను కూడా నీతో పాటు తీసుకెళ్ళిపో. ఎందుకంటే, అతన్ని చూడాలనే కోరికతో ఈ కళ్ళు నన్ను తినేస్తున్నాయి.'
ఆమె అనుభవిస్తున్నది కేవలం ఒంటరితనం కాదు, అది ఆమె ప్రేమ యొక్క గాఢత. చివరకు కతిర్ ఇంటికి తిరిగి వచ్చినప్పుడు, ఆమె కళ్ళు అతన్ని చూడగానే వెలిగిపోయాయి. ఆ క్షణం ఆమె వేచి ఉన్న సమయమంతా మర్చిపోయింది.
