ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளவேனில் என்ற ஒரு பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவள் தன் கணவன் கதிர் மீது மிகுந்த அன்பு வைத்திருந்தாள். கதிர் ஒரு வணிகர், வேலை விஷயமாக சில வாரங்களுக்குத் தூரத்து ஊருக்குச் சென்றிருந்தான்.
இளவேனில் ஒவ்வொரு நாளும் வீட்டின் வாசலில் அமர்ந்து, கதிர் வரும் பாதையைத் பார்த்துக் கொண்டே இருப்பாள். அவளுடைய கண்கள் அவனைக் காணத் துடித்தன. அவனது முகம், அவனது சிரிப்பு, அவன் நடக்கும் விதம் என அனைத்தும் அவளது நினைவில் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது. அவளது கண்கள் அவனைத் தேடித் தேடித் தவிப்பதைப் பார்த்தபோது, அவளுக்குத் தன் உள்ளம் துடிப்பது போல் இருந்தது.
ஒரு நாள் மாலை, அவள் தன் மனதுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தாள், 'என் அன்பே, நீ என்னோடு இருந்தால் நன்றாக இருக்கும். ஆனால், என் கணவனைப் பார்க்கத் துடிக்கும் இந்த கண்கள், அவனைப் பார்க்க முடியாத இந்தத் தவிப்பில் என்னை மெல்ல மெல்லத் தின்றுவிடுகின்றன. என் கண்களையும் நீயே எடுத்துச் சென்றுவிடு!' என்று வருந்தினாள்.
அவளது இந்தத் தவிப்பு வெறும் ஏக்கம் மட்டுமல்ல, அது ஒரு ஆழமான அன்பின் வெளிப்பாடு. இறுதியில், கதிர் வீடு திரும்பியபோது, அவளது கண்கள் அவனைக் கண்டதும் மின்னின. அந்தத் தருணம், அவளது நீண்ட காத்திருப்புக்குக் கிடைத்த மிகப்பெரிய பரிசு.
