ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಇಲವೇಣಿಲ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ ತನ್ನ ಪತಿ ಕತಿರ್ ಎಂದರೆ ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿ. ಕತಿರ್ ವ್ಯಾಪಾರದ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಕೆಲವು ವಾರಗಳ ಕಾಲ ದೂರದ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದನು.
ಇಲವೇಣಿಲ್ ಪ್ರತಿದಿನ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕತಿರ್ ಬರುವ ದಾರಿಯನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಇರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅವನನ್ನು ನೋಡಲು ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನ ಮುಖ, ಅವನ ನಗು ಎಲ್ಲವೂ ಅವಳ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿತ್ತು. ಅವನನ್ನು ನೋಡಲಾಗದೆ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅವಳನ್ನು ಕಾಡತೊಡಗಿದವು.
ಒಂದು ಸಂಜೆ ಅವಳು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ, 'ಓ ನನ್ನ ಆತ್ಮವೇ, ನೀನು ನನ್ನ ಜೊತೆಗಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕೂಡ ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗು. ಏಕೆಂದರೆ, ಅವನನ್ನು ನೋಡುವ ಹಂಬಲದಿಂದ ಈ ಕಣ್ಣುಗಳು ನನ್ನನ್ನು ತಿಂದೇ ಹಾಕುತ್ತಿವೆ' ಎಂದು ಅಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಳು.
ಅವಳ ಈ ನೋವು ಕೇವಲ ಒಂಟಿತನವಲ್ಲ, ಅದು ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಯ ತೀವ್ರತೆ. ಕೊನೆಗೆ ಕತಿರ್ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದಾಗ, ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅವನನ್ನು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣ ಮಿಂಚಿದವು. ಆ ಕ್ಷಣ ಅವಳ ಎಲ್ಲಾ ಕಾಯುವಿಕೆಯ ನೋವನ್ನು ಮರೆಸಿತು.
