മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ ഇലവേണിൽ എന്നൊരു പെൺകുട്ടി താമസിച്ചിരുന്നു. അവൾക്ക് തന്റെ ഭർത്താവ് കതിരിനോട് അതിയായ സ്നേഹമായിരുന്നു. കതിർ തന്റെ ജോലിക്കായി ദൂരദേശത്തേക്ക് പോയതുകൊണ്ട് കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് അവരെ കാണാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു.
ഇലവേണിൽ എല്ലാ ദിവസവും വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ഇരുന്നുകൊണ്ട് കതിർ വരുന്ന വഴി നോക്കി നിൽക്കുമായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവനെ കാണാൻ കൊതിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അവന്റെ ചിരിയും നടപ്പും എല്ലാം അവളുടെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു. അവനെ കാണാൻ കഴിയാത്തതിന്റെ വിഷമം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രകടമായിരുന്നു.
ഒരു വൈകുന്നേരം അവൾ തന്റെ മനസ്സിനോട് പറഞ്ഞു, 'എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട മനസ്സിനേ, നീ എന്നോടൊപ്പമുണ്ടെങ്കിൽ എന്റെ കണ്ണുകളെയും നീ കൂടെ കൊണ്ടുപോകൂ. കാരണം, അവനെ കാണാനുള്ള ആഗ്രഹം കൊണ്ട് ഈ കണ്ണുകൾ എന്നെത്തന്നെ തിന്നുതീർക്കുകയാണ്.'
അവളുടെ ഈ വികാരം വെറുമൊരു കാത്തിരിപ്പല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് ആഴത്തിലുള്ള പ്രണയമായിരുന്നു. ഒടുവിൽ കതിർ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ, അവൾ അവനെ കണ്ട ആ നിമിഷം അവളുടെ എല്ലാ വേദനകളും സന്തോഷമായി മാറി.
