ఒక అందమైన గ్రామంలో ఇలవేనిల్ మరియు కథిర్ అనే దంపతులు ఉండేవారు. ఇలవేనిల్ చాలా నిశ్శబ్దంగా ఉండే స్వభావం కలిగినది, తన బాధలను ఎవరికీ చెప్పకుండా తనలోనే దాచుకునేది. ఒకరోజు సాయంత్రం కథిర్ పని ముగించుకుని ఇంటికి వచ్చినప్పుడు, ఇలవేనిల్ ఏదో ఆలోచిస్తూ కిటికీ దగ్గర కూర్చుని ఉండటం చూశాడు. ఆమె ముఖంలో ఏదో తెలియని దిగులు కనిపిస్తోంది.
'ఇలవేనిల్, ఏమైంది? అంతా బాగుందా?' అని కథిర్ ప్రేమగా అడిగాడు. ఇలవేనిల్ ఒక చిన్న నవ్వు నటిస్తూ, 'ఏమీ లేదు కథిర్, నేను చాలా బాగున్నాను' అని చెప్పింది. ఆమె మాటలు అంతా బాగున్నాయని చెబుతున్నా, ఆమె కళ్ళు మాత్రం వేరే కథ చెబుతున్నాయి. ఆమె కళ్ళు కన్నీళ్లతో నిండిపోయి ఉన్నాయి, ఆమె మనసులోని బాధ ఆ కళ్ళలో స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
కథిర్కు ఆమె మాటల కంటే ఆమె కళ్ళపైనే నమ్మకం ఉంది. అతను ఆమె దగ్గరకు వెళ్లి, ఆమె చేతులు పట్టుకుని, 'నీ మాటలు నిన్ను మోసం చేయవచ్చు, కానీ నీ కళ్ళు మాత్రం నిజం చెబుతున్నాయి' అని మెల్లగా అన్నాడు. ఆ మాటలతో ఇలవేనిల్ తన మనసులోని బాధను కథిర్కు చెప్పేసింది. కథిర్ ఆమెకు ఓదార్పునిచ్చాడు. మనం మన భావాలను మాటలతో ఎంత దాచాలని ప్రయత్నించినా, మన కళ్ళు ఆ సత్యాన్ని బయటపెడతాయనే విషయాన్ని వారు ఆ రోజు గ్రహించారు.
