ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளவேனில் மற்றும் கதிர் என்ற தம்பதி வாழ்ந்து வந்தார்கள். இளவேனில் மிகவும் அமைதியானவள், எதையும் வெளியில் சொல்லாமல் தனக்குள்ளேயே வைத்துக்கொள்ளும் குணம் கொண்டவள். ஒரு நாள், கதிர் வேலை முடிந்து வீட்டிற்கு வந்தபோது, இளவேனில் முகத்தை குனிந்து கொண்டு ஏதோ ஒரு வேலையில் மூழ்கியிருப்பதைப் பார்த்தான். அவளது முகம் வழக்கத்தை விட சற்று வாடியிருந்தது.
'இளவேனில், என்ன ஆச்சு? ஏதேனும் பிரச்சனையா?' என்று கதிர் அன்புடன் கேட்டான். இளவேனில் மெல்லத் தலையைத் தூக்கி, 'ஒன்றுமில்லை கதிர், நான் சும்மா தான் இருக்கேன்' என்று சொல்லிவிட்டு மீண்டும் தன் வேலையைத் தொடர்ந்தாள். அவளது வார்த்தைகள் 'எல்லாம் சரியாக இருக்கிறது' என்று சொன்னாலும், அவளது கண்கள் அவளுக்குத் துரோகம் செய்தன. அவளது கண்கள் கலங்கியிருந்தன, அதில் ஒருவிதமான ஏக்கம் மற்றும் வருத்தம் தெரிந்தது.
கதிர் அவளது வார்த்தைகளை நம்பவில்லை. அவன் அவளது கண்களை ஆழமாகப் பார்த்தான். அவளது கண்கள் அவளது மனதிற்குள் இருக்கும் வலியைப் பற்றிப் பேசின. கதிர் அவளது கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு, 'உன் வார்த்தைகள் பொய் சொல்லலாம், ஆனால் உன் கண்கள் உண்மையைச் சொல்கின்றனவே' என்று மென்மையாகச் சொன்னான். அந்தத் தருணத்தில் இளவேனில் தன் மனதில் இருந்த கவலையைத் திறந்துவிட்டாள். கதிர் அவளுக்குத் துணையாக நின்றான். மௌனமான வார்த்தைகளை விட, கண்கள் சொல்லும் உண்மை எவ்வளவு வலிமையானது என்பதை அன்று அவர்கள் உணர்ந்தார்கள்.
