ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಇಲವೇನಿಲ್ ಮತ್ತು ಕತಿರ್ ಎಂಬ ದಂಪತಿ ವಾಸವಾಗಿದ್ದರು. ಇಲವೇನಿಲ್ ತುಂಬಾ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದವಳು, ಅವಳು ತನ್ನ ನೋವುಗಳನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ದಿನ ಸಂಜೆ ಕತಿರ್ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ, ಇಲವೇನಿಲ್ ಏನೋ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಮೌನವಾದ ನೋವು ಇತ್ತು.
'ಇಲವೇನಿಲ್, ಏನಾಯಿತು? ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಗಿದೆಯೇ?' ಎಂದು ಕತಿರ್ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೇಳಿದನು. ಇಲವೇನಿಲ್ ಅಸಹಜವಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ, 'ಏನೂ ಇಲ್ಲ ಕತಿರ್, ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೇನೆ,' ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು. ಅವಳ ಮಾತುಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಬೇರೆಯದೇ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನ ನೋವು ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಕತಿರ್ಗೆ ಅವಳ ಮಾತುಗಳಿಗಿಂತ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಇತ್ತು. ಅವನು ಅವಳ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಅವಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು, 'ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಬಹುದು, ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿವೆ,' ಎಂದು ಮೆಲ್ಲನೆ ಹೇಳಿದನು. ಆಗ ಇಲವೇನಿಲ್ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಕತಿರ್ ಮುಂದೆ ಸುಟ್ಟುಹಾಕಿದಳು. ಕತಿರ್ ಅವಳಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿದನು. ನಾವು ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಅಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ, ಕಣ್ಣುಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಸತ್ಯವನ್ನು ಬಯಲಿಗೆಳೆಯುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು.
