ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ ഇലവേനിൽ എന്നും കതിരും താമസിച്ചിരുന്നു. ഇലവേനിൽ വളരെ ശാന്തസ്വഭാവക്കാരിയായിരുന്നു, തന്റെ വിഷമങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരോട് പറയാൻ അവൾക്ക് മടിയായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം ജോലി കഴിഞ്ഞ് വന്ന കതിർ, ഇലവേനിൽ ജനാലയ്ക്കൽ തനിച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരുതരം മ്ലാനത ഉണ്ടായിരുന്നു.
'ഇലവേനിൽ, എന്തെങ്കിലും പറ്റിയോ?' കതിർ സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചു. 'ഒന്നുമില്ല കതിർ, ഞാൻ സുഖമായിരിക്കുന്നു,' എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ അവളുടെ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞത് മറ്റൊന്നാണെങ്കിലും, അവളുടെ കണ്ണുകൾ മറ്റൊരു കഥ പറഞ്ഞു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, അവയിൽ വലിയൊരു സങ്കടം നിഴലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
കതിറിന് അവളുടെ വാക്കുകളെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ വാക്കുകൾ കള്ളം പറഞ്ഞേക്കാം, പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകൾ സത്യം വിളിച്ചുപറയുകയായിരുന്നു. അവൻ അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ച്, 'നിന്റെ വാക്കുകൾ നിന്നെ മറച്ചുവെച്ചേക്കാം, പക്ഷേ നിന്റെ കണ്ണുകൾ എല്ലാം തുറന്നുപറയുന്നുണ്ട്,' എന്ന് പറഞ്ഞു. ആ നിമിഷം ഇലവേനിൽ തന്റെ മനസ്സിലെ സങ്കടമെല്ലാം അവനോട് തുറന്നുപറഞ്ഞു. കതിർ അവൾക്ക് ആശ്വാസമായി. വാക്കുകളേക്കാൾ സത്യസന്ധമാണ് കണ്ണുകൾ എന്ന് അവർ അന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
